kara kutu

2010-09-06T01:24:00.001+03:00

çok yalnız kaldım. hepsi birlikte gitti. birden gittiler. yavaş yavaş gitseler iyiydi ama hep birlikte gittiler. kimi sevgilisine, kimi gündelik hırslarına, kimi inat için, kimi gururuna hapsetti kendini. gittiler. hepinizi teker teker sevmiştim. gözlerinizden öperim.

2010-08-03T19:19:00.003+03:00

"benden bi bok olmaz." noktasında (yani buna samimiyetle inandığın zaman) büyüdüğünü anlamış oluyorsun galiba.

yıllardır işe yarar tek bir şey yapmadım. ne bir üniversite bitirdim, ne düzenli maaşım var. insanlarla ilişkilerim minimumda. ilgi çekici biri olmak istemedim, değilim de. romantik olaylar cezbetti uzun süre. o konuda şansım yaver gitmedi. şikayet etmek istemiyorum, böyle hırslarım da kalmadı. durumun düzeleceğini düşünmüyorum. ortada düzelecek bir mevzu yok çünkü. benim yaşayacağım hayat bu. ancak bu kadar oluyor.

başlık ne la

2010-07-18T00:48:00.003+03:00

depresifliğin karşıtının mutluluk olması ilginç. depresif insan, mutsuz insan mı oluyor? mutsuz, mutlu olmaya becerisi olmayan mı? mutlu olmak başarı mıdır? cv mize yazmalı mıyız? her zaman mutlu mu olmalıyız? depresif insanın neden sevilmeidğini anlıyorum ama mutluluğun bu kadar putlaştırılmasına anlam veremiyorum.

Biedermann ile Kundakçılar (Oyun Tanıtımı)

2010-05-12T02:03:00.003+03:00

İstanbul üniversitesi iktisat fakültesi öğrencilerinin sahneye koyduğu "Biedermann ile Kundakçılar" oyununa vakti ve fırsatı olan herkesi bekleriz.

12 Mayıs Çarşamba 16:00'da
14 Mayıs Cuma 14:00'de
Türkel Minibaş Sahnesi'nde

(Yer: İktisat binası-2, Beyazıt)

http://yfrog.com/...
http://yfrog.com/...
http://yfrog.com/...

http://www.facebook.com/...

Ek: Amatör çabalar ve büyük emeklerle sahneye konmuş bir oyundur. Oyuna izleyici olarak katılmanız, yapımda emeği geçen iktisat sahnesi oyuncularını fazlasıyla mutlu edecektir.

Altyazı Proje Ofisi Açılıyor

2010-04-27T18:08:00.003+03:00

“Sinema üzerine düşünen bir dergi” fikriyle yola çıkan ve 2001’in Ekim ayından beri yayımlanan Altyazı Aylık Sinema Dergisi, özgün, eleştirel yaklaşımı ve genç yazarlarıyla Türkiye’nin önde gelen kültür sanat yayınlarından biri oldu. Boğaziçi Üniversitesi Mithat Alam Film Merkezi etrafında buluşan bir kolektifle çalışmalarına başlayan Altyazı ekibi, dergicilik dışında gerçekleştirdiği yayınları, seminerleri ve festival programlarını sürdürmek ve geliştirmek üzere bir proje ofisi kuruyor.

Altyazı, 2006 yılından beri New York’tan Rotterdam’a, Abu-Dabi’den Jeonju’ya kadar dünyanın dört bir yanında önde gelen sinema kurumlarıyla Türkiye’nin yeni sinemasının tanıtımında dergiciliğin ötesinde önemli bir rol üstlendi. Altyazı üyeleri ulusal ve uluslararası festivallerde danışmanlık, programcılık, jüri üyeliği yaptı; yurtiçinde ve yurtdışında üniversitelerde dersler verdi; paneller, seminerler, eğitim programları düzenleyerek Türkiye’deki film kültürünün zenginleşmesi ve geliştirilmesi için katkıda bulundu.

2007’de Altyazı kurucu kolektifi içinde yer almış olan Yamaç Okur, Nadir Öperli ve Enis Köstepen’in Bulut Film’i kurmasıyla yapımcılık ve uluslararası ortak yapımcılık faaliyetleri Altyazı’nın etkinlik alanını genişletti. Altyazı, sinemayı eleştirel, akademik ve pratik bir bütün olarak kavrayan ve bu alanların tümünde üretimde bulunan bir kadro olarak bugün sadece Türkiye’de değil, dünyada örneği az olan kolektifler arasında yer alıyor.

SEMİNER VE EĞİTİM PROGRAMLARI

YAYINLAR

GÖSTERİM, FESTİVAL PROGRAMLAMA VE DANIŞMANLIK

FİLM YAPIM ve SİNEMA KÜLTÜRÜ ALTYAPI PROJELERİ

5. İşçi Filmleri Festivali perdelerini açıyor

2010-04-27T12:38:00.002+03:00

İlk kez 2006 yılında gerçekleştirilen Uluslararası İşçi Filmleri Festivali beşinci kez perdelerini açıyor. Festival, 1–9 Mayıs tarihleri arasında İstanbul, İzmir ve Ankara'da eş zamanlı olarak gerçekleştirilecek, daha sonra geçen yıllarda olduğu gibi kent kent süren ve bütün yıla yayılan uzun bir yolculuğa çıkacak. Festivalin Anadolu yolculuğunun ilk durakları 8 Mayıs’ta Bolu, 19 Mayıs’ta Diyarbakır olacak.

Temel amaçları Türkiye ve dünyadan emekçilerin yaşamlarını ve mücadele deneyimlerini izleyicilerle buluşturmak ve ülkemizde işçi filmi üretimini özendirmek olan festival Sine-Sen (DİSK), Dev Sağlık-İş (DİSK), Birleşik Metal-İş (DİSK), Hava-İş (TÜRK-İŞ), Petrol-İş (TÜRK-İŞ), Tez Koop-İş (TÜRK-İŞ), Ses (KESK), Türk Tabipleri Birliği, Halkevleri ve Sendika.Org tarafından düzenleniyor. Festival bu yıl ‘Seyirci Kalma’ temasıyla gerçekleştiriliyor.

Festivalin açılış töreni 2 Mayıs Pazar günü saat 19:00’da Beyoğlu Yeni Rüya Sineması’nda gerçekleştirilecek. Törenden önce saat 18:00’de Taksim Tramvay durağında sanatçıların ve festival dostlarının katılacağı ‘Geleneksel Festival Yürüyüşü’ yapılacak. Oyuncu Levent Üzümcü’nün sunacağı gecede festivalde bu yıl ‘Sultan’ filmi gösterilecek olan Türkan Şoray’a Türk sinemasına emeklerinden dolayı festival düzenleyicileri tarafından teşekkür edilecek.

Nihat Behram’ın şiirleriyle, İlkay Akkaya’nın şarkılarıyla renk katacağı gecede bu yıl yıkılmak istenen Emek Sineması çalışanlarına ve Sine-Sen tarafından belirlenecek bir sinema emekçisine teşekkür plaketi sunulacak. Gecenin sonunda Tekel direnişini anlatan açılış filmi gösterilecek.

Gösterimler İstanbul’da Beyoğlu Sineması, İstanbul Fransız Kültür Merkezi, İstanbul Barosu Orhan Adli Apaydın Salonu, Sine-Sen Şişhane Salonu, Çevre Mühendisleri Odası, Öteki Kültür Sanat, Kazım Koyuncu Kültür Merkezi, Kolektif Kültür Merkezi, KARGART, Kartal Hasan Ali Yücel Kültür Merkezi, İstanbul Halkevi’nde yapılacak.

Ankara’da Batı Sineması, Alman Kültür Merkezi, Çağdaş Sanatlar Merkezi, Harb-İş Sendikası Salonu, TMMOB Mimarlar Odası, Nazım Hikmet Kültür Merkezi, Yılmaz Güney Sahnesi’nde yapılacak.

İzmir’de İzmir Fuarı İsmet İnönü Kültür Merkezi, Ahmet Piriştina Kent Arşivi ve Müzesi, Tepekule Kongre ve Sergi Merkezi, İzmir Fuarı Gençlik Tiyatrosu, Bornova Çamdibi Nedret Güvenç Sahnesi, Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Rauf Beyru Salonu, Menemen Belediyesi Kültür Merkezi, Menderes Kültür Merkezi Amfi Tiyatrosu, Petrol-İş Aliağa Şubesi Salonu, Aliağa Helvacı Çok Amaçlı Salonu, Kemalpaşa Ören Çok Amaçlı Salonu, Kemalpaşa Eski Belediye Düğün Salonu, Bayraklı Belediyesi Nikah Salonu, Bademler Köy Tiyatrosu, Buca Bozuk Ezber Kültür Merkezi’nde yapılacak.

Bu gösterimlerin dışında birçok mahallede ve işyerlerinde de özel gösterimler düzenlenecek. Tüm gösterimler her yıl olduğu gibi bu yıl da ücretsiz olacak.

Festivalde bu yıl Türkiye’den ve dünyanın dört bir yanından, hem yeni hem de klasikleşmiş eserlerin bulunduğu 74 film gösterilecek. 24 uluslararası filmin 6’sı kurmaca uzun metraj, 18 tanesi belgesel türünde. Türkiye’den katılan 50 filmin de 6 tanesi uzun metraj kurmaca, 8 tanesi kısa metraj kurmaca, 36’sı ise belgesel.

Aki Kaurismaki’nin işçi filmi üçlemesinden ‘Cennetteki Gölgeler’, Bertolt Brecht'in ‘Kuhle Wampe'si , dünyadaki özelleştirme uygulamalarının sonuçlarını anlatan Alman sinemacı Florian Opitz’ten ‘Büyük Satış’, Kıbrıs adasında 1948’de Türk ve Rum emekçilerinin ortak 1 Mayıs kutlamalarını ve mücadelelerini anlatan ‘Madencilerin Anıları’, en iyi Fidel Castro filmlerinden Estela Bravo imzalı ‘Fidel Anlatılmamış Tarih’, GDO’yla ilgili Fransız yapımı ‘Monsanto'nun Gözünden Dünya’, John Ford'un klasikleşmiş filmi ‘Gazap Üzümleri’, Bolivya’daki sendikal mücadeleyi anlatan 'Coca Cola Davası', Emir Kusturica’dan ‘Maradona’ ve Japon yönetmen Tokachi Tsuchiya’dan ‘Normal Bir İş Yapmak İstiyorum’ gösterilecek yabancı filmlerden yalnızca bazıları.

Festivalde bu yıl Tekel direnişine verilen özel önem sebebiyle direnişle ilgili 15 tane film özel gösterimlerle izleyicilere sunulacak. Başta Tekel filmleri olmak üzere birçok film galasını festivalde yapacak.

Metin Yeğin’in uzun metrajlı filmi ‘D’nin galası da festival kapsamında yapılacak. Film için 4 Mayıs’ta Ankara’da, 6 Mayıs’ta İstanbul’da, 7 Mayıs’ta İzmir’de, özel galalar düzenlenecek. Dünyanın farklı coğrafyalarındaki toplumsal hareketleri anlatan belgeselleriyle tanınan yönetmen Metin Yeğin, ilk uzun metrajlı kurmaca filminde 1988 yılında Metris Cezaevi’nde yaşanan firarı anlatıyor. Filmde Nebil Sayın, Selim Akgül, Mustafa Diyar Demirsoy, Turgay Tanülkü gibi isimler rol alıyor.

Pelin Esmer imzalı 11’e 10 Kala, İlksen Başarır’dan ‘Başka Dilde Aşk’, Orhan Eskiköy ve Özgür Doğan’dan ‘İki Dil Bir Bavul’, Ahmet Uluçay’dan ‘Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak’, Kartal Tibet’in efsanevi filmi ‘Sultan’ da gösterim programında yer alıyor.

Bu yıl da görme engelli izleyiciler için ‘Başka Dilde Aşk’ ve ‘Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak’ filmlerinin gösterimi sesli betimleme yöntemiyle yapılacak.

Festivalin yine yabancı konukları bulunuyor. İranlı usta yönetmen Macid Macidi, İngiliz akademisyen John Cunnigham, ‘Yaşamak Bir Ağaç Gibi’ filminin yönetmenleri Pascale Boosten ve Eric Juzen, Güney Kıbrıs PEO sendikasından Eleftherios Georgiadis festivalin bu yılki yabancı konuklardan.

Festival kapsamında bu yıl fotoğraf alanındaki etkinlikler büyük yer tutuyor. Ankara Fotoğraf Sanatçıları Derneği (AFSAD), Galata Fotoğrafhanesi Fotoğraf Akademisi, Fotoğraf Vakfı, Red Fotoğraf, İzmir Fotoğraf Sanatı Derneği ortak organizasyonuyla üç kentte ‘1980'den 2010'a Emek Sineması'ndan Meydanlara 1 Mayıs'ın 30 Yılı’ sergisi açılacak ve çeşitli paneller düzenlenecek. Sergide, sıkıyönetim uygulamalarından başlayarak, 1987’de Emek Sineması’nda gerçekleştirilen toplantı öncesine kadar kitlesel olarak kutlanamayan 1 Mayıs’lar o yıla ve güne ait belgelerle, 1988’den 2009 yılına kadar gerçekleştirilen 1 Mayıs kutlamaları ise fotoğraflarla izleyicilere sunulacak. 2010 yılına ait fotoğraflar ise sergi salonunda kurulacak projeksiyon cihazı ile slayt gösterisi olarak yansıtılacak. Festivalde ayrıca Ankara’da Türkiye Gazeteciler Sendikası tarafından hazırlanan ‘Fotomuhabirlerinin Gözünden Tekel Direnişi’ başlıklı fotoğraf sergisi Çankaya Belediyesi Çağdaş Sanatlar Merkezi’nde izleyicilerle buluşacak.

Festival kapsamında bu yıl 3-4 Mayıs tarihlerinde Ankara Çağdaş Sanatlar Merkezi’nde ‘LaborComm/Uluslararası İşçi ve İletişim Konferansı’ düzenlenecek. Altı bildiri, iki çağrılı bildirinin sunulacağı, ayrıca medya emekçilerinin, iletişim emekçilerinin ve emekten yana alternatif medyanın tartışılacağı iki panelin yer alacağı iki günlük konferans aynı zamanda www.sendika.tv adresinden internetten canlı yayınlanacak. Birçok sunumun gerçekleştirileceği konferans, Çankaya Belediyesi, Ankara Üniversitesi Gelişme ve Toplum Araştırma ve Uygulama Merkezi (GETA) ve Türkiye Gazeteciler Sendikası’nın katkılarıyla düzenleniyor. Konferansta açılış bildirisini İngiltere'den Laborstart.org kurucusu Eric Lee, çağrılı bildirilerden birini ise araştırmacı Ergin Yıldızoğlu okuyacak.

Farklı kentlerde sinema atölyelerinin kurulacağı festival sırasında bu yıl da kapsamlı bir festival gazetesi yayınlanacak.

Festivalle ilgili tüm bilgilere, görsellere ve tanıtım videolarına www.iff.org.tr adresinden ulaşmak mümkün.

kaynak: http://www.internethaber.com/5.-isci-filmleri-festivali-perdelerini-aciyor-247437h.htm

Fantasmagorie (1908) Tarihteki ilk çizgi film

2010-04-26T23:03:00.002+03:00

yazı

2010-04-25T22:35:00.000+03:00

Bahsi geçen yazıda herhangi bir benzetme yapmayacağıma ve durup yazdığım hiçbir şeyi tekrar okumayacağıma, imla ve noktalama işaretlerini takmayacağıma, çok gerekmedikçe yanlış yazdığım harfleri silmeyeceğime falan namusum, şerefim üzerine söz veriyorum ama noktalama işaretlerini doğru kullanmak takıntılı bi hal almış bende. İster istemez, az önce durup baktım. Virgülü yanlış yerde kullandım. Neyse önemli değil. Hızlı hızlı yazarsam ve bütün bu zımbırtıları düşünmezsem belki daha doğru düzgün yansıtabilirim aklımdan geçenleri. Giriş gelişme, sonuç falan olmasın çok avantgarde bir şey yapalım ama gene de olmuyor. Midem gene ekşidi. Tatmin olmadım. Fiziksel tatmin ne kolay halbuki. Aslında o da zor, ten uyumu gerekiyor ama ikinci bir kişi olmasa da olur. Neyse oralara girmeyelim de. Zihinsel tatmin zor beyim. Ego mastürbasyonu yaptıktan sonra kendini çok kötü hissetmek. Mesela diye başlayan cümle kurunca ciddiye alınmıyorsun ya, hayattaki zottirik, ince dengeler işte. Adamı ipe götürür bu pamuk ipliğinden ince detaylar. Kalın halatlar asılı dar ağacına götürür adamı. Ölüm hayata hükmediyor, bunu zaten biliyorduk da hayat da çok o kelimeyi bulamadım şimdi yani o kadar da “mesela” hayat da... boş durmuyor bence. Ölüm daha belirgin birrenk olduğu için ilkin onu seçiyor gözlerimiz. Hayat daha şeffaf bir şey. Ele gelmiyor, hemen görülmüyor ama sert, tavizsiz bir şey. Hayat dolu olmak büyük beceri isteyen bir şey. Neyse ben bu cümleyi daha önce on yedi defa kurmuştum. Tekrar edince kendimi çok rahatsız hissettim. Durmadan aynı cümleleri kurup duruyorum. Konuşurken, yazarken kelime dağarcığımı harekete geçiremiyorum. Son cümleyi anlamaya çalışma, saçma oldu. X falan falan bir şey. Kurduğum bütün cümleler bu kalıpta. Yatak rahat bir şey. Ayrılık acı bir şey (bkz: nihat doğan) çakmak yanan bir şey. Ötesini duyumsasam da anlatamıyorum. Anlıyorum, anlatamıyorum. Off gene midem ekşidi. Bir gün özgürce istediğim her şeyi, tam da doğru kelimeleri kullanarak anlatabileceğime inanıyorum. İnanacağıma inanıyorum. İnanmayı öğreneceğime inanıyorum. İroni yapmıycam.

Bir sürü kare var. Çember demiycem o çok klişe oldu 1945 senesinden beri kullanılıyor. Belki daha eski. Tarihi attım ben. Ya içindesin çemberin ya da dışında yı kim demişse artık şimdi hatırlamıyorum, ondan beri her fırsatta söyleniyor. Çember, iç, dış, iç açıortay doğrularının çemberin merkezine uzaklığı, kesim noktaları,, geometrik yerleri. Çember de çember. Benim kafamda kareler oluştu. Hatta dikdörtgenler ama en çok üçgeni seviyorum. Ama dikdörtgen oluştu. Bi de bu benim içsesim değil. Benim iç sesim böyle şakalar yapmaz. Şirin görünmeye çalışıyorum hala. Benim iç sesim manyağın teki. Kareler, yok dikdörtgenler diyordum. Bir sürü dikdörtgenin birleşim kümesindesin tamam mı bu şekli çemberlerde düşünmek, hayal etmek daha kolay ama di,kdörtgenlerle biraz zor. İç sesimi duysaydın korkardın. Duymayasın. İşte o dikdörtgenleri sınır olarak düşün. Hem daha keskin bir imaj oluşuyor insanın zihninde. Benim iç sesim böyle afili cümlelerde kurmaz. Helele hçlçlç bu kadar. Kenarları keskin. Değersen bir tarafına batar. Ne dikdörtgeni de ben bunlara kare diyeyim. Yazması daha kolay. Bu kareler ne kareleri? Özgün olma karesi var bir adet. Özgür olmanın bile karesi var bence. Sonra karizmatik olma karesi var. Başarılı olma karesi var. Kadın olma karesi var. Alımlı olma karesi var. Tutarlı olma karesi var. Normal olma karesi var. Sıradışı olmanın da karesi var. Para karesi var. Kariyer karesi var da bunları siktiredebiliriz şimdilik. Sonra aklıselim karesi var. Siyaset bilimi karesi var. Tkp karesi var. Marx karesi var, lenin karesi var, demirel karesi var da bunlar esasen daha ince kareler. Süleyman demirel karesi herkeste yok. Bende yok ama olanlarda büyükmüş. Çok bilmiyorum. Etnik müzik karesi var mesela, progresif müzik karesi var, tutunamayanlar karesi var, eti browni intense karesi var, nutella, pink floyd, miranda kerr karesi var. Düşününce böyle on binlerce kare bulabilirsin. Başta benzetme yapmıycam dedim ki zaten bu kareler gerçekte var. Soyut kavramları geometrik şekillerle ifade edebileceğimizi düşünelim. Müzik karesi olamaz mesela. Pnk floyd kares iolur ama yaptıkları müziğin karesi olmaz. Sonra çocuk karesi de olmaz bana göre. Aşk karesi olur mu bilmiyorum. Eskisi kadar romantik düşünemiyorum artık. Aşkı boşverelim şimdilik. Kahkaha karesi olabilir mi? Olmaz idyelim. Gülümseme karesi vardır ama muhakkak. Dişlerini göstermeden gülümseme karesi. Sırıtma kresi de yoktur. Başkasına kare olan sana kare olmaya da bilir. Bazı kavramlar is herkes için karedir. İşte bu kareler aslanım. Hayatımız içiiçe geçmiş karelerden ibaret. Sınırlar, çizgiler, köşeler. Çok sert aslanım. Hem pink floyd sevip, hem tebessüm edip, hem aşık olup (bu kare olmayabilir di) hem normal hem de sıradışı olunabilir mi? Ne kadar çok karenin kesişim noktasındaysan önce o kadar başarılısındır diye düşündüm, şimdi yazarken boku yemişsindir dedim kendi kendime. Çakmak karesi olabilir mi?

Yazarken çok uzunmuş gibi, okuyunca ne kadar az yazdığımı ve anlatamadığımı farkediyorum.

İyi akşamlar. Gene erken kalktım.

Not: B u yazıyı yayınlamadan önce tekrar gözden geçirmeyeceğime söz veriyorum. Yayınladıktan sonra dayanamaz okur ama virgülüne dokunmam gerçekten.

23 nisan kutlu olsun :)

2010-04-22T20:49:00.006+03:00

--------------- alıntı ------------------

Geçen yıl olduğu gibi bu yıl da 23 Nisan'da bloglarımızı çocuklara bırakıyoruz!

Bu sene ikincisini hayata geçirmeye başladığımız Türkiye'nin en büyük kollektif sosyal medya sorumluluk kampanyasıyla blog yazarları bu yıl da 23 Nisan'da bir günlüğüne hem o günün anlam ve önemini yaşatmak, hem de çocuklara yazma ve paylaşma sevgisini aşılamak için bloglarını çocuklara bırakıyorlar.

Çocuklarımız yer alacakları bloglarda sadece yazarak değil, çizerek ya da yazma çağında değillerse onlara ait videolarını paylaşarak da bu projede yer alabiliyorlar. Sadece ülkemizde değil yabancı blog yazarlarına da Dünya'da çocuklara armağan edilmiş tek bayram olan 23 Nisan'da aynı etkinliğe katılmaları için çağrıda bulunuyoruz.

Hatırlarsanız geçen yıl 23 Nisan'da Tüm Bloglar Çocukların projesine Tohum Otizm Vakfı'ndaki çocuklarımız da dahil olmuşlardı :) 23 Nisan'da blogunu paylaşmak isteyenlerle çocuklarımız yazılarını, resimlerini, fotoğraflarını paylaşmaktan büyük mutluluk duymuşlardı. Bu yıl da yine projemizde yer alıyorlar.

Yine bu yıl da Tohum Otizm Vakfı'ndaki çocuklarımızla projeye katılarak destek olan blog yazarları, aynı zamanda Nisan'da başlayan "Otizm Farkındalık Ayı" etkinliklerine de 23 Nisan vesilesiyle destek olmuş olacaklar.:)

--------------- alıntı ------------------

Benim payıma da yukarıdaki sulu boya resmi paylaşmak düştü. :) Resmi yapan çocuğun ismi ,yanılmıyorsam, Bora. Şahane bir iş çıkarmış Bora Efendi. İmkan olsaydı yanaklarından öperek kutlamak isterdim kendisini.

Başta Bora ve Hatice (komşu kızı) olmak üzere tüm çocukların 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını kutluyorum.

Çocuk Hakları! Kısa Filmler

2010-04-22T14:24:00.003+03:00

Çocuk Hakları! Kısa Filmler

"Haklı Televizyon" Projesi Uluslararası Af Örgütü, Maltepe Üniversitesi, İstanbul Marmara Eğitim Vakfı ve Bilgi Üniversitesi Çocuk Çalışmaları Birimi tarafından, Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin (ÇHS) 20. yıldönümünde, toplumda konuya ilişkin farkındalık ve insan haklarını koruma mekanizmalarını güçlendirmek amacıyla oluşturuldu.Temelde iki aşamalı olarak planlan projenin birinci aşamasında Maltepe Bölgesi'ndeki okullarda ÇHS üzerinden öğrencilere insan hakları ve yaz kampı süreci ile bilgi verildi. Çocukların gönüllü başvuruları sonucu yaz kampına katılımları kesinleştirildi. Katılımcı çocukların yaz kampı sürecine hazırlanmaları, kitapçıklar, kartpostallar ve illüstrasyon kitapları ile sağlandı. İkinci aşamada 1 ay boyunca gönüllülük temelinde 100'e yakın çocukla insan hakları ve film atölyeleri gerçekleştirildi. Çocukların çektikleri filmler ise 20 film olarak Pera Film programında yer alıyor.

Gösterimler ücretsiz.

Gösterim Programı
24 Nisan Cumartesi
15:00 Gösterim ve Söyleşi

25 Nisan Pazar
13:00 Gösterim

Koordinasyon: Uluslararası Af Örgütü Türkiye
Proje Ortakları: İstanbul Marmara Eğitim Vakfı, İstanbul Bilgi Üniversitesi Çocuk Çalışmaları Birimi, Maltepe Üniversitesi, İnsan Hakları Araştırma Merkezi İletişim ve Güzel Sanatlar Fakültesi, Felsefe Bölümü, Uluslararası Af Örgütü Türkiye

http://www.peramuzesi.org.tr/pera_film/detay.aspx?SectionID=pK1DXkt5oAsIZdA0NLUZ%2fQ%3d%3d&ContentId=cfxiSGnGrhBUQyJ%2fRUC6IA%3d%3d

Şili'den Ödüllü Filmler

2010-04-21T21:24:00.008+03:00

ŞİLİ’DEN ÖDÜLLÜ FİLMLER

24 – 30 Nisan / April 2010

Ankara Şili Büyükelçiliği ve İstanbul Cervantes Instituto işbirliğiyle

TONY MANERO

Yönetmen / Director: Pablo Larraín
Oyuncular / Cast: Alfredo Castro, Paola Lattus, Hector Morales, Ampara Noguera
2008, 98’, Renkli / Color, Şili-Brezilya / Chile-Brazil
İspanyolca, Türkçe altyazılı / Spanish with Turkish subtitles
Uluslararası İstanbul Film Festivali / İstanbul International Film Festival, 2009
Uluslararası Rotterdam Film Festivali / Rotterdam International Film Festival, 2009
Havana Film Festivali / Havana Film Festival, 2009

Augusto Pinochet Şili’yi diktatörlüğün pençesinde yönettiği sırada, John Travolta’nın Cumartesi Gecesi Ateşi filmindeki karakterine kafayı takmış elli yaşında bir adam, Santiago’nun dışında küçük bir barda her haftasonu idolünü taklit eder. Her haftasonu Raul Peralta ve arkadaşları –tutkulu bir dansçı grubu- bu küçük barda toplanır ve filmden en sevdikleri sahneleri canlandırırlar. Raul gösteri dünyasında bir yıldız olmak istiyor, ulusal televizyon kanalında da bir Tony Manero taklit yarışması düzenleneceği duyurulunca, hayallerini gerçekleştirmek için önüne bir fırsat çıktığını düşünür.

http://www.imdb.com/title/tt1223975/

********************************************

NAVIDAD

Yönetmen / Director: Sebastián Lelio
Oyuncular / Cast: Manuela Martelli, Alicia Rodríguez, Diego Ruíz
2009, 100’, Renkli / Color, Şili / Chile
İspanyolca, Türkçe altyazılı / Spanish with Turkish subtitles
Cannes 2009, Director’s Fortnight

Santiago de Chile’de Noel günü. Evlerinde farklı sorunları olan üç ergen, tatili birlikte geçirirler. Alejandro 17 yaşında ve bir işçi ailesinden. Üst sınıftan kız arkadaşı Aurora 18 yaşında ve güzel olduğu kadar da kafası karışık bir kız. O gün Alejandro, kızın ölmüş babasının evine yeni sahipleri taşınmadan önce nesneler ve andaçlar aramak için Aurora’ya yardım etmeye karar verir. Burada, Santiago’nun dışında ve And dağlarının eteklerinde, kavga etmeye başlarlar.
Çıkmaza girdiklerinde beklenmedik bir şey oluyor: evde bir yabancı bulurlar.

********************************************

SUB TERRA / UNDERGROUND

Yönetmen / Director: Marcelo Ferrari
Oyuncular / Cast: Francisco Reyes, Paulina Galvezi Hector Noguera, Ernesto Malbran
2003, 112’, Renkli / Color, Şili / Chile
İspanyolca, Türkçe altyazılı / Spanish with Turkish subtitles
Miami Latin Film Festivali / Miami Latin Film Festival, 2003

1897’de, Şili’deki Lota kasabası, bireysel ve toplumsal değişimleri yansıtan bir yer. Dünyanın en büyük kömür madeninin derinliklerinde, bir adamın yüreğinde büyük bir isyan yeşeriyor. Cousiño Goyenechea’nın aristokrat ailesi ilerleme hayalleri kurarken, maden işçileri onur arayışı içinde uyanıyorlar.

http://www.imdb.com/title/tt0364882/

********************************************

FUGA

Yönetmen / Director: Pablo Larraín
Oyuncular / Cast: Benjamın Vicuna, Gaston Pauls, Francisco Imboden, Maria Izquierdo
2006, 135’, Renkli / Color, Şili / Chile
İspanyolca, Türkçe altyazılı / Spanish with Turkish subtitles
Cartagena Film Festivali / Cartagena Film Festival, 2008

Montalban, tamamlanmamış bir yapıt içinde sıkışıp kalmış bir müzisyen. Çocukken, hiçbir zaman unutamayacağı bir melodiyi bestelemekte olan ablasının bir piyano üzerinde öldürülmesine tanık olmuş. Artık yetişkin biri olan Montalban, o melodiden kurtulamayan, takıntılı, ruhsal bozukluğu olan bir müzisyen haline gelir. Zamanla bu avangart ve artık çok revaçta parçanın bestecisi olarak kabul edilmiş. Yıllar sonra, gözle görülür bir yeteneği bulunmayan, vasat ama aşırı hırslı bir müzisyen olan Coppa ise bu özgün senfoniyi kurtarmaya girişir, ama bunun içerdiği tehlikelerin farkında değil.

********************************************

GÖSTERİM PROGRAMI / SCREENING SCHEDULE
24 – 30 NİSAN / APRIL 2010

24 CUMARTESİ / SATURDAY
13:00 FUGA
19:00 TONY MANERO

25 PAZAR / SUNDAY
15:00 TONY MANERO
17:00 SUB TERRA

27 SALI / TUESDAY
17:00 SUB TERRA
19:00 NAVIDAD

29 PERŞEMBE / THURSDAY
17:00 NAVIDAD
19:00 TONY MANERO

30 CUMA / FRIDAY
17:00 FUGA
19:00 NAVIDAD

Not: Bilet ücretleri 3 tl, önceden rezarvasyon yaptırmaya gerek yok.

Not 2: Yer: Pera Müzesi

başka türlü bir hayat mümkün mü?

2010-04-20T15:44:00.005+03:00

muayen aralıklarla aklıma takılan tıynetsiz sorulardan belki en popüleri. başka türlü bir hayat mümkün müydü? tuttuğum yol, yol muydu? sevgi neydi? babam böyle pasta yapmayı nereden öğrendi? yüz kişiye sorduk, beş popüler cevap aldık. tablomuza bakıyoruz.

en son altı ay önce sormuştum bu soruyu kendime. sonunda 'başka türlü bir hayat' yaşamaya karar verip hayatımı belli ölçüde değiştirme fırsatım olmuştu. ikinci üniversiteme başlamıştım, travmatik bir ilişki yaşadığım sevgilimden henüz ayrılmıştım, etrafımı saran insanlardan hoşnut değildim, gidişattan rahatsızdım kısacası. ayrıldığım sevgilime geri dönmemeliydim, yeni okuluma alışmaya çalışmalıydım, arkadaş çevremi değiştirmeliydim, kendime daha uzun vadeli ve sağlıklı hedefler belirlemeliydim. canımın acısını -bir şekilde- dindirmeliydim. insanlarla özel şeyler paylaşmamaya çalışmalı, içime kapanmalıydım. hayatımda yeni biri olmamalıydı. vs vs.
şimdi arkama bakınca bu hedeflerin çoğunu gerçekleştirdiğimi hissediyorum. içime kapandım, okula alıştım, hayatımda yeni biri yok, eski sevgilime dönmedim, arkadaş çevremi değiştirdim, ileriye dönük hedeflerim var... fakat günlerdir zihnimde gene aynı soru yankılanmaya başladı: "başka türlü bir hayat mümkün mü?"
tahta bavuluyla haydarpaşa garı merdivenlerinin tepesinden istanbul'a bakan köylü misali gözleri kısıp, aynı düşünceli çehreye bürünerek "buradan çıkınca nereye gitsek?" diye düşünüyorum. aklım acıyor bir nebze, başım ağrıyor. ne yapmalı?
mp3 player aldım. bir yerden başlamak lazımdı. tahta bavuluma yerleştirdim. istanbul kazan... istanbul'dan sıkıldım. belki de tası tarağı toplayıp haydarpaşa garı kapısından ters istikamete, kalkan trenlere doğru "seğirtmenin" vakti geldi. nereye gideyim?
acziyetim sinirimi bozuyor. evden dışarı çıkmak dahi istemiyorum. aklım acıyor, düşüncem bulanıyor, başım ağrıyor.
bazı meseleler söz konusu olduğunda hala yerimde sayıyorum.

yeni sinema günleri

2010-04-20T02:06:00.006+03:00

-- alıntı--

bir süre önce kurulan yeni sinema hareketinin düzenlediği heyecan verici etkinlik.

yeni sinema günleri 23 nisan’da başlıyor!
mart ayı sonunda bir basın toplantısıyla kendini tanıtan yeni sinema hareketi, 23 nisan-9 mayıs tarihleri arasında ortaköy feriye sineması’nda yeni sinema günleri adlı bir etkinlik düzenliyor. türkiye’nin öncü iletişim ve yakınsama teknolojileri şirketi türk telekom’un ana sponsorluğunda gerçekleştirilecek etkinlikte, son dönemde yurtiçi ve yurtdışında pek çok festivale katılmış ve toplam 150 ödül kazanmış 17 film, 17 gün boyunca, bir şenlik havasında izleyicilerle buluşacak.

yeni sinema günleri, benzeri etkinliklerden farklı olarak, bizzat filmin yönetmen ve yapımcıları tarafından organize ediliyor. sinemaseverler, film gösterimlerinin ardından sinemanın cafe’sinde düzenlenecek söyleşilerle, filmlerin yönetmen, yapımcı ve oyuncularıyla buluşma fırsatı yakalayacak.

etkinliğin, kısa bir süre önce film gösterimlerini durdurmak zorunda kalan ortaköy feriye sineması’nda yapılmasının özel bir anlamı var. umut sanat, bu etkinlik için feriye sineması’nı 17 gün boyunca yeniden açacak. istanbul’da kültürel hayatın önemli bir parçası olan sinemaların ardı ardına kapandığı günümüzde yeni sinema günleri, sinema salonunda film izlemenin önemine dikkat çekmeyi amaçlıyor. etkinlik aynı zamanda, sinemanın ‘filmi üretenlerle seyirci arasındaki etkileşimle’ bambaşka bir deneyime dönüşebileceğini hatırlatmak istiyor.

yeni sinema günleri’nde izleyicilerle buluşacak 17 film ile gösterim programı aşağıda bilginize sunulmuştur. yayınlarınızda duyurup destek olabilirseniz çok seviniriz.

internet sitesi: www.yenisinemahareketi.com

biletler 19 nisan’dan itibaren feriye gişelerinden temin edilebilir.
gişe no: (212) 236 28 64

http://www.yenisinemahareketi.com/...

-- alıntı--

2010-04-15T19:10:00.004+03:00

Bütün gün başkalarını düşündüm.
Uyudum, uyandım, oturdum, kalktım, koştum, durdum, göz kırptım, dudak büktüm, hızlandım, yavaşladım... Ve bütün gün başkalarını düşündüm.
En başta o kara leke. Geldi oturdu bilincimin üstüne. Bütün gün onu düşündüm. O'yu tırnakla ayırdım, ayırmadım, düşündüm.
Sait Faik i düşündüm, annesini düşündüm. Sevmeyen sevgilisini, ıslanmayan pardesüsünü...
Gauss u düşündüm. Eşi düşündüm.
Otobüse alınmayan kara çocukları düşündüm.
Mağrurları düşündüm: "Ne korunaklı bir hayat!"
Mağduriyeti mi düşündüm? (Mağdur muyum?)
Annemi düşündüm, babamı, kızkardeşimi düşündüm.
Sessiz insanlar geçti yanımdan
Hüznümü bozdurdum, sekiz etti.
Zihnimde bir türlü solamayan, eskimeyen fotoğrafı
Güzelleri düşündüm ayrı bir renk skalasında.
Olmazları düşündüm.
Yediyi aşamadım, sekizi düşündüm.
Oturdum, bütün gün başkalarını düşündüm.

2010-04-10T22:46:00.002+03:00

Bıraktılar beni kendi halime... Benden ne iş, ne makale, ne konferans, ne ders istediler...
Beni öyle kabul ettiler...
Ben de oturdum Ada'nın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekleryontmak için taşıdığım çakımı çıkardım, kalemimi yonttum. Yonttuktan sonra, tuttum öptüm.
Yazmasam deli olacaktım...
Yazdım... Yazdım... Yazdım... Yazdım... Yazdım! (...)

Meraklısı İçin Öyle Bir Hikaye oyunundan, Sait Faik Abasıyanık'ın cümleleriyle.

Şanslı bir adam olduğunu düşünüyorum. Yoksa kimseyi kolay kolay bırakmıyorlar kendi haline. keşke benden de 'ne iş, ne makale, ne konferans, ne ders' istemeseler. Beni öyle kabul etseler. Çıkarsam çakımı, kalemimi yontsam. Tutsam onu, öpsem.
Hem okusam, hem de yazsam.
Ada'nın yolları da tenha değil artık. Sait Faik şanslı adammış.

acıyor

2010-01-30T22:42:00.000+02:00

mutsuzluktan söz etmek istiyorum
dikey ve yatay mutsuzluktan
mükemmel mutsuzluğundan insansoyunun
sevgim acıyor

biz giz dolu bir şey yaşadık
onlar da orada yaşadılar
bir dağın çarpıklığını
bir sevinç sanarak

en başta mutsuzluk elbet
kasaba meyhanesi gibi
kahkahası gün ışığına vurup ta
ötede beride yansımayan
yani birinin solgun bir gülden kaptığı frengi
öbürünün bir kadından aldığı verem
bütün işhanlarının tarihçesi
bütün söz vermelerin tarihçesi
sevgim acıyor

yazık sevgime diyor birisi
güzel gözlü bir çocuğun bile
o kadar korunmuş bir yazı yoktu
ne denmelidir bilemiyorum
sevgim acıyor
gemiler gene gelip gidiyor
dağlar kararıp aydınlanacaklar
ve o kadar

tavrım bir şeyi bulup coşmaktır
sonbahar geldi hüzün
kış geldi kara hüzün
ey en akıllı kişisi dünyanın
bazen yaz ortasında gündüzün
sevgim acıyor
kimi sevsem
kim beni sevse

eylül toparlandı gitti işte
ekim falan da gider bu gidişle
tarihe gömülen koca koca atlar
tarihe gömülür o kadar

turgut uyar

en seksi anketi

2010-01-24T15:47:00.002+02:00

İşim gücüm yokmuş gibi yaşayan en seksi erkeği seçiyorum. Anket falan yaptım.

http://bit.ly/6i1cox

deep purple- lalena

2010-01-19T19:57:00.003+02:00

Çok hoş bir şarkı. Soldier of Fortune la birlikte loopa aldım, evde takılıyoruz. Led Zeppelin mi Deep Purple mı sorusuna Deep Purple cevabı verdirecek şarkılar bunlar. Sanırım Deep Purple ı seçicem ben ya. Öyle hissediyorum yani.

Ek olarak, son zamanlarda elim değip de adam gibi iki kelime yazamadım şu bloga. Hep üşendiğimden yoksa gene yazarım. İlham perisiyle aramız iyi. Ama çok üşeniyorum lan.

Hadi iyi dinlemeler.

kült fragmanlar #4

2010-01-11T15:12:00.004+02:00

2001: A Space Odyssey- Stanley Kubrick

Dexter Early Cuts_ Cindy Landon

2010-01-10T22:59:00.002+02:00

Dexter Early Cuts_ Gene Marshall

2010-01-10T21:00:00.003+02:00

Dexter Early Cuts_ Alex Timmons

2010-01-08T23:21:00.002+02:00

scorpions- send me an angel

2010-01-01T20:47:00.002+02:00

Yeni yılda "bir melek diliyorum tanrıdan muhtaçlara". Bu şarkıyla başlamak istedim 2010 a.

simpsons theme on two gitar

2009-12-26T11:57:00.001+02:00

kült fragmanlar #3

2009-12-23T19:42:00.002+02:00

Orson Welles/ Citizen Kane

kült fragmanlar #2

2009-12-22T00:27:00.003+02:00

David Lynch /Mulholland Drive

kült fragmanlar #1

2009-12-21T23:06:00.003+02:00

Kült filmlerin merak edilen fragmanları ve kendisi kült olmasa da fragmanıyla işi götürmüş filmlerin fragmanlarını (kötü bir cümle oldu) paylaşacağım bu yazı dizisinde sizlerle. ( vöhey vöhey!)

İlk filmimiz; Alfred Hitckcock- Rear Window
İşte bu da fragmanı:

kubrick2001 com

2009-12-17T00:59:00.003+02:00

2001: A Space Odyssey' i izledim fakat işin içinden çıkamadım diyenler için harika bir illustrasyon çalışması.
İzleyin, gördüklerinize inanamayacaksınız.
Ayrıca dil seçenekleri arasında Türkçe nin de yer alması ayrı bir hoşluk olmuş.

http://www.kubrick2001.com/index.html

tuhaf tasarımlar

2009-12-14T21:59:00.003+02:00

sakinlemek için...

2009-12-12T19:49:00.002+02:00

Yıllardır beklediğim şey sonunda gerçek oldu. Buyrun. Ben "Manic Mode"u öneriyorum. Çok şahane oluyor.

http://www.sunbelt-software.com/stu/bubblewrap.swf

makyaj hilesi

2009-12-10T21:40:00.015+02:00

Ünlülerin makyajsız hallerinin bir şeye benzemediği konusunda kompleksli, sıradan kitleler olarak son derece ısrarcıyız. Fakat, birazdan paylaşacağım fotoğraflar gösteriyor ki, fazla makyajlı halleri de epey bir kötü ve tüyler ürpertici...
Film yıldızlarının, çeşitli rollerin altından kalkmak için film hilesi ve makyaj akseuarları yardımıyla girdikleri tuhaf kılıklar...

Önemli uyarı: Birazdan izleyeceğiniz görüntüler çocukların ve gençlerin ruhsal, zihinsel ve ahlaki gelişimlerini olumsuz etkileyebilir.

Christian Bale:

The Machinist filmi için altmış kilo vermiş ve şu hale gelmiştir:

Linda Blair:

The Exorcist'te içine şeytan kaçan sevimlilik abidesi güzel aktrist. Filmde ne kılıklara girdiğini aşağı yukarı hepimiz biliyoruz ama iki fotoğraf arasındaki 7 farkı bulmak için:

Micheal Chiklis:

Fantastik dörtlünün en taş üyesi:

Billy Crystal:

The Princess Bride'da Miracle Max rolünde:

William Dafoe:

Shadow of the Vampire filminde Schreck rolünde:

Benicio Del Toro:

The Wolf Man'de, Lawrence Talbot rolünde:

Johnny Deep:

"Makas eller" Edward Scissorhands...

Danny DeVito:

Batman Returns'de Penguin rolünde:

Robert Englund:

Bilin bakalım ben kimin?
Meşhur Freddy Krueger. Makyajlı hali için:

Jeff Goldblum:

Kült film "The Fly"ın sineğe dönüşen baş kahramanı Seth Brundle rolünde:

Micheal Keaton:

Beterböcek, beterböcek, beterböcek!

Heath Ledger:

The Dark Knight Joker...

Roddy McDowall:

Planet of the Apes'te(1958) Cornelius rolünde:

Tatsuya Nakadai:

Ran'da Lord Hidetora Ichimonji rolünde

Ron Perlman:

"Hellboy"

Brad Pitt:

The Curious Case of Benjamin Botton'ın Benjamin Button'ı...

John Rhys Davies:

Yüzüklerin Efendisi'nin Gimli'si...

Mickey Rourke:

Sin City'de Marv rolünde:

John Travolta:

Hairspray- Edna Turnblad

Hepsi ve daha fazlası için; http://www.listal.com/list/almost-unrecognizable

Kendinize iyi bakın.

everyone is a suspect

2009-12-09T23:17:00.005+02:00

Clue diye bir oyun varmış. Bir nevi sosyal deney -herhalde-. Çok bilemiyorum. İnternette gezinirken şöyle fotoğraflara rastlamanın son derece tuhaf ve eğlenceli olduğundan eminim ama...

Clue. The game of murder mystery. Everyone's a suspect.

Advertising School: Humber College, Toronto, Canada
Art Directors / Copywriters: Jenny Luong, Jared Friedberg

http://www.scaryideas.com/content/7435/

c.r.a.z.y. "space oddity"

2009-12-06T20:34:00.001+02:00

haberoid

2009-12-06T20:22:00.006+02:00

Günlük gazete ve dergilerden topladığım ilginç haberleri "haberoid" başlığı altında paylaşacağım bundan böyle.

İşte ilk haberimiz:

"Daha çok sevsin diye korkutmuş"

Oyuncu Zeliha Sürücü, telefonla tehdit edildiğini söyleyerek polise şikayette bulundu. Gasp Büro Amirliği'nde ifadesi alınan Sürücü, kendisini telefonla tehdit eden kişinin yakalanmasını istedi. Polisin teknik takibi sonucu gözaltına alınan M.E.S. Asayiş Şube Müdürlüğü'ne getirildi. Polis, Sürücü'ye telefon ederek şüphelinin yakalandığını haber verdi. Emniyete gelen Sürücü, kendisini tehdit eden kişinin erkek arkadaşı M.E.S. olduğunu öğrenince şok geçirdi. M.E.S. ifadesinde, "Önce korkutacak daha sonra da onu bu beladan kurtaran kişi olacaktım. Beni daha çok sevmesi için yaptım. Pişmanım." dedi. M.E.S. tutuksuz yargılanacak.

5 Aralık 2009 Cumartesi tarihli Milliyet gazetesinden.

Yorumumu daha sonra paylaşırım. Şimdilik pek vaktim yok buna ama "Bu ne lan?".

logoların anlattıkları

2009-12-06T14:23:00.021+02:00

Dünyaca ünlü markaların logolarına dikkatlice baktığımızda, çoğunda gizli bir mesaj ve hilenin olduğunu görürüz. Bu belki bilinçli bir zihin yönlendirme çalışması (büyük olasılıkla böyle) veya sırf eğlence için üzerine düşünülmüş bir şeytanlıktır. Bilinmez... Yalnız kimi logo yönlendirmeleri o kadar başarılı ki, insan bu logoları üreten zeka önünde esas duruşa geçmekten alamıyor kendini.
İşte bunlardan bir kaçı:

Amazon.com :

İlk bakışta, bu logoda çok gizli bir 'trick' yokmuş gibi. Fakat dikkatlice bakıldığında, şahane bir subliminal mesaj örneği söz konusu. Dikkatimizi ilk çeken sarı okun gülümsemeyi andırması. Bu da firmanın 'müşteri memnuniyeti'ni her şeyin üzerinde tuttuğu imajı veriyor. Biraz daha dikkatli baktığımızda sarı okun 'a' harfinden 'z' ye gittiğini görüyoruz. Bu da müşterilerine 'a'dan z'ye' bir dolu ürün vadettikleri ve müşterinin aradığını bulmak konusunda sıkıntı yaşamayacağına işaret ediyor. Gerçekten başarılı...

Fedex :

İçerdiği gizli mesaj bir çok insan tarafından farkedilmiş bir logo. Dikkatli bakılırsa 'E' ile 'x' arasında sağı gösteren bir ok bulunduğu farkedilecektir. Bu ok, hızı ve dakikliği temsil etmektedir; ki şirketin 'megalo idea'sı olan kavramlardır bunlar.

Continental :

Continental in lastik üreten bir şirket olduğunu bilmeyeniniz yoktur herhalde. Bilmiyorsanız bile(!) bunu logosuna bakarak çok kolay anlayabilirsiniz. İç içe geçmiş 'C' ve 'o' harfleri üç boyutlu bir lastik imajı veriyorlar.

Toblerone :

Şahane çikolata markası Toblerone'a geldi sıra. Şirket İsviçre orijinli. İsviçre'nin Bern şehrinde kurulmuş bir efsane. Logodaki incelik ise Bern şehriyle ilintili. Bern şehri ' The City Of Bears’ olarak biliniyormuş. 'Ayılar Şehri' yani... Logoya dikkatli baktığımızda da sol tarata, adeta şaha kalkmış bir ayı figürü görüyoruz.

Sony Vaio:

Beni en çok şaşırtan gizli mesajlı logo buydu sanırım. Gerçekten çok zekice hatta dahiyane... Neymiş dahiyane olan peki? İlk iki 'harf' e dikkatli bakacak olursak temel analog sinyalleri temsil ettiğini görüyoruz. Son iki simgenin de '1' ve '0' a benzediği ortada, ki bu da dijital sinyalleri temsil etmekte... Çok akıllıca gerçekten.

Carrefour :

Carrefour, Avrupa'nın en büyük perakende şirketlerinden biri. Carrefour kelimesi, Fransızcada 'crossroads' kelimesini karşılıyor. Yani yanyol, kavşak ya da değişik yolların birleştiği nokta. Şirket logosu, bu kelimeyi birbirine zıt iki okla şematize ediyor. Biri sağa, diğeri sola. Logoda, şirketin ilk harfi de kullanılmış (iki okun ortasındaki 'C' harfi) ve sağa giden oka bağlanmış.

Roxy :

Roxy, snowboard ve kayak yapan kadınlar için elbise ve aksesuar üreten, Quiksilver' a bağlı bir şirket. Logosu da, iki Quiksilver logosunun birleştirilip kalp şeklini almasından ibaret. Quiksilver kadınları epey bir seviyor belli ki.

Formula 1 :

İlk bakışta çok fazla bir şey vaadetmeyen bir logo. Siyah fontta bir 'F' yanında hızı simgeleyen 'taraklı' bir '1'. Gözlerimizi ovuşturup tekrar baktığımızda, 'F' ile '1' arasındaki diğer, baskın '1' i sanırım hepimiz çok rahat görebiliyoruz. Birbirine dönük iki yüz arasında oluşan vazo resmine benziyor ve bence gayet başarılı bir logo.

NBC :

Sırada Amerikan'ın en büyük televizyon şirketlerinnden biri NBC (National Broadcasting Company) var. Bu logodaki gizli mesajı herhalde bilmeyenimiz yok, hatta çeşitli spekülasyonlar da dönmüştü logoyla alakalı. Nbc harfeleri üzerine oturtulmuş altı renkli kanadıyla sağa bakan bir tavus kuşu görüyoruz logoda. Altı farklı kanat altı farklı bölmeyi temsil ediyor ve tavus kuşunun sağa doğru bakıyor olması, şirketin 'ileriye dönük' bir yayıncılık anlayışına sahip olduğunu vurgulamak için düşünülmüş. Daha önce bahsettiğim spekülasyonlar da bu noktada patlak veriyor. "Neden bu kuş sağa bakıyor?" merkezli tartışmalar hala çeşitli mecralarda harıl harıl tartışılmakta. Bu konu hakkında yorum yapmak niyetinde değilim.

Bütün bunların dışında 'Camel devesinin üzerindeki erekte olmuş erkek figürü' ya da Coca-Cola logosunun farklı okunma/anlaşılma biçimleri gibi popüler konulara çok girmiyorum.

Referans link: http://theroxor.com/2009/10/22/23-brilliant-logos-with-hidden-messages/

Umarım keyif almışsınızdır. Kendinize iyi bakın.

the matrix on lego

2009-11-28T18:11:00.003+02:00

Günün videosu babında...

afiş analiz: "the graduate"

2009-11-27T18:22:00.017+02:00

İki önceki postumda verdiğim sözü tutuyor ve "The Graduate" filminin afişini analize girişiyorum . Umarım elime yüzüme bulaştırmam.
Eğlenceli bir analiz yazısı olacağını düşünüyorum. Umarım keyif alırsınız.
Önce filmimize kısaca bir bakalım. Neymiş, ne değilmiş?
1967 yapımı film Mike Nichols imzası taşıyor. Charles Webb in aynı adlı romanından sinemaya uyarlanan film orta yaşlı bir kadının (Mrs. Robinson rolünde Anne Bancrof) kızının erkek arkadaşı, geleceği konusunda arayış içinde olan bir üniversite öğrencisini (Ben Braddock rolünde Dustin Hoffman) baştan çıkarmasını konu alıyor. Anne Bancrof karakteriyle kültleşmiş film ülkemizde 'Aşk Mevsimi' adıyla oynamış. (Hakikaten çok orijinal bir çeviri tarzı.)
http://www.imdb.com/title/tt0061722/
Filmin konusunu aşağı yukarı hepimiz anladık. 'Spoiler' vermemek açısından daha fazla detaya girmiyorum. Bunu yapmamın elbette başka ve daha önemli bir nedeni var. Filmin afişinden ne anladığımız üzerine bir yazıdır kaleme almak istediğim. Ki gerçekten çok çook güçlü bir afiştir bu filme layık görülen. Gelmiş geçmiş en başarılı film afişleri arasındaki yerini de layıkıyla korumaktadır.

"Mrs. Robinson, you are trying to reduce me... Aren't you?" (Beni tahrik etmeye çalışıyorsunuz Bayan Robinson... Öyle değil mi?)

Evet, Bayan Robinsonun ne yapmaya çalıştığı belli. Eğer bulundukları oda Robinson ablanın odası değilse ve Ben abimiz kapıyı tıklatmadan "Höt!" diye girmediyse Anne in odasına ve Anne Robinson odasında yalnız kaldığında sürekli çorap giyip çıkartan bir manyak değilse, evet Anne ablamız bu abiye göz koymuş demektir. Klasik Amerikan filmi tablosu: Delikanlı odasına girer. Bir de ne görsün? Odasında yarıçıplak bir kadın... Ya bu afiştede de görüldüğü gibi çorabını giyiyor/ çıkartıyordur, ya yatağa çırılçıplak uzanmıştır ya da jartiyerinin lastiklerini don lastiği gibi uzatıp 'avına' 'gel gel' yapıyordur. Filmi ben de izlemedim. Yalnızca fikir yürütüyorum.

Ee abinin tepkisi nedir? Cumburlop kadının dudaklarına mı yapışacaktı o bacağı orada görür görmez? Yok canım, ne münasebet! Abi sekse doymuş belli ki. Eller cepte mağrur mağrur "Sen beni tahrik etmeye mi çalışıyon la?" diyor. "Ne alakası var ya? Çorabımı deniyorum. Bakmasana ya :/" Bayan Robinson ın tepkisi de bu olmamıştır elbette. O da sallamıştır bir kaç 'unutulmayan, hafızalara kazınan film repliği' olay daha da heyecanlı bir hal almıştır. Ne demiştir peki? Hmm düşünelim... Ne demiş olabilir? "Sizce Bay Braddock?" demiş olabilir mi? Olabilir. Sonra da en şuh bakışını atıp adamın tripodu açmıştır. Açmamıştır? Bence açmıştır. Eller cepte karizma karizma "Sen beni taciz mi ediyon ya? Tahrik mi ediyon sen beni?" demesine bakmamak lazım. Ağır tahrik unsuru söz konusu. Fena...

Başka ne demiş olabilir? Salağa yatıp "Bizim kızın ders notları kalmışmış sende de. Onlara bakınıyodum ben. Gelirken yolda da çorabım kaçtı, gelirken recepsiyondan istedim bi Müjde çorap gitti oradaki papyonlu çocuk aldı getirdi bana da. Ben de notları buldumdu tam çorabımı değişeyim dedim çattadanak girdin içeri." demiş midir? Dese ne hoş olurdu. Sıfır erotizm, o dakika Bayan Robinson ın elini öpüp odadan çıkardı bu oğlan. "Anam, analarımız..." diyerek... Ya da aynı replikle bambaşka şeyler de yapabilirdi tabi. "Anam..."

Filmin bir başka afişinde şöyle bir cümle dikkatimi çekti. "This is Benjamin. He is a little worried about his future." (İşte Benjamin! Geleceği hakkında biraz endişeli...) Ee olmasın mı şu tablodan sonra?

Benjamin abinin bakışı da bakış değil. Bambaşka yerlere çekilebilir. Öyle garip bakmış, duruşu o kafanın aldığı açı... Peki ben bu olayı nereye çekeceğim? Wait for it!

Suratıtaki ifade aynı değil mi? Benjamin 'geleceğinden' şüpheli...

Ve işte arka planında olup bitenler:

Bayan Robinsonun cafcaflı, yürek yakan jartiyeri:

Benjamin yatakta Anne'yle:

Benjamin yatakta 'kızı'yla: (Yavrum Benjamin... Ama hep yatarak çalıştığından oluyor böyle. Geleceğin hakkında şüphelenirsin ama öyle Benjamin! Üçüncü abi ,biliyorum filmin yönetmeni büyük olasılıkla, hakkında tek kelime etmiyorum şimdilik.)

Görüldüğü üzre Benjamin abim artık yataktan çıkmıyor. "Benjamin, aşkım. Sen daha giyinmedin mi hadi ama..." Benjamin ama hiç oralı değil. Üst açık, yatak sıcak, fazla uzaklaşmış olamaz. Yeni sevişilmiş belli. "Aşkım bu koku ne?"

Ah Benjo ah! Mezun olduğunda tepende şöyle bir şey görmek istersin sen Benjo:

Yemeğini de şöyle alırsın:

Legolara gelesin Benjamin:

Eveet, Benjamin'le olan meselemizi bir kenara bırakırsak 'başarılı bir film afişi'nin insana neler düşündürtebileceğini veya tek başına bir karakter hakkında nasıl güçlü bir izlenim verebileceğini Benjamin üzerinde açıkça gördük. Tek bir afiş ve koskoca filmi özetleyen, hafızalara kazınan son derece güçlü bir film karesi...
Anlatmak istediklerimi, umarım, doğru bir şekilde iletebilmiş, Benjamin konusunda çok fazla doldurmamışımdır sizleri. O da ekmeğinde, işinde gücünde bir arkadaşımız neticede. Hoşgörmeli...

Umarım hoş vakit geçirmişsinizdir. Görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın.

günün şarkısı/ klibi- natasha bedingfield- soulmate

2009-11-27T16:50:00.002+02:00

geçmişten günümüze film afişleri ve sinemanın modern dünyadaki yeri üzerine ufak bir zihin jimnastiği...

2009-11-26T21:45:00.027+02:00

Film afişi/ posteri hazırlamak zor bir iş olsa gerek. Uzun metrajlı filmler için konuşmak gerekirse ortalama 90 dakikalık bir filmi tek bir kareyle ifade edebilmek gerçekten hayli emek istiyor. Günümüzde film fragmanları, gazete, tvlerdeki boy boy reklamlar filmin afişini hazırlayanların omuzlarındaki yükü bir hayli hafifletiyor. En azından 30- 40 sene öncesinin zorlu koşulları yok ortada. İstersen beyaz bir arka fona italik, kalın harflerle filmin ismini yaz ve basıma gönder. Bu da bir tercih olabilir şimdilerde. Ne de olsa filmlerde boy gösteren artistleri bir çok insan epeydir tanıyor. Afişte yüzlerini göstermene gerek yok. Ha çok merak ederlerse açar imdb ye bakarlar kimmiş bu adam/kadın diye. Bütün filmografi, biyografi ve fotoğraf albümüne ulaşabilirler aradıkları oyuncunun. Filmin can alıcı sahnelerini afişte kullanmak, günümüzde bile en çok tercih edilen afiş hazırlama teknikleri arasında. Gel gelelim, artık çok da zorunlu bir şey değil. Film vizyona girmeden günler hatta aylar öncesinden fragmanı her yerde yayınlanmaya başlıyor zaten. İnsanlar o filme, bir nevi hazırlıklı gidiyorlar. (Aldatmacalar da olmuyor değil. Hatta aldatmaca olmazsa olmazıdır fragman denen hadisenin.) Ee ne kaldı? Yönetmenin ismi, film şirketinin amblemi/ ismi, filmin gösterime gireceği tarih... Bunları bile yazmaya çok gerek yok. Film vizyona girdiğinde (tabi çok, çok düşük bütçeli bir film değilse) bir çok insanın mutlaka haberi olur kitle iletişim araçları sayesinde. Tabii bu bahsettiğim son derece uç bir fikir ama mantıksız değil.
Ee peki film vizyondan indikten sonra dvd ye kapak olarak bu beyaz plan üzerine kalın, italik harflerle filmin isminin yazdığı afiş bize bir şey ifade edecek mi? Ve ya yıllar sonra "Ya şöyle de bir film vardı" dediğimizde bizim aklımıza yalnızca bu gereksiz, sade, absürd ve niteliksiz afiş mi gelecek? İşte kendi tezimi, bir ölçüde çürüttüğüm bir noktaya parmak basmış bulunuyorum. Ve de bir film afişinin neden bu kadar önemli, üzerinde iyice düşünülmesi gereken bir mesele olduğunun cevabını farkında olmadan veriyorum.

Gene de tezim bütünüyle yanlış değil fakat yetersiz kalıyor. Özellikle bundan bir 30- 40 sene öncesinin kitle iletişim imkanlarını düşündüğümüzde... Az önce bahsettiğim üzere artık filmin sıradan, özensiz bir afişinin olması, şu günlerde, belki filme gitmemize bir engel teşkil etmez veya tek başına, bütünüyle bir önyargı unsuru oluştur(a)maz. Fragmanını izlediğimiz, akşam haberlerinde, günlük gazetelerde ve internette haber portallarında ismini yeterince duyduğumuz bir filme, "yapacak daha iyi bir işimiz yoksa" gitmek isteyeceğiz. Ya da hadi dürüst olalım internetten illegal yollarla indirip seyredeceğiz. Tüketim toplumu olduğumuz gerçeğini, şimdilik bir kenara bırakırsam, izlediğimiz filmi çok fazla beğenmediğimiz veya arşiv kültürümüz olmadığı müddetçe, bilgisayarımızda yabancı bir dosya halinde bile tutmayız. (Sinefil ve film manyaklarını bu genellemenin dışında tutuyorum. Onlar f'ilim' Çin'de bile olsa gidip izleyeceklerdir çünkü.)

Günümüzden bir 40 yıl geriye gittiğimizde, sizin de farkedeceğiniz üzere bir filme afiş hazırlamak ve bunu gerçekten layığıyla yapabilmek filmin bekası için hakikaten önemli bir durumdu. Tüketmeye ,henüz, fazlaca alış(tırıl)mamış, belki de tek eğlencesi oturduğu kentteki sinemaya gelen yeni bir filme gitmek olan biri için filmlerin taşıdığı misyon, şimdikiyle kıyaslanamaz elbette. Bunu birçoğunuz görmüştür. Bahsettiğim kişi, yaşadığı şehirdeki sinemaya aylarca yeni bir film gelmediği için aynı filmi defalarca izleyen, filmin posterine bile ulaşmak bir noktada imkansızken, hele de filmi beğenmişse yıllar sonra bile her karesini, saniye saniye hatırlayacak ve izlediği her filmi naftalinli hatıraları arasına seve seve katacaktır. Hatta belki, filme ilk gittiğinde üzerinde ne renk bir elbise olduğunu, otobüste yanına oturduğu yaşlı teyzenin kokusunu, bilet kesen çalışanın asık suratını, oturduğu koltuğun yırtık tarafını, rengini, rahatsız olup olmadığını, koridora yansıyan ışığı, her şeyi hatırlayacaktır. Gene de, yıllar sonra film hakkında ne düşündüğünü, izleyip izlemediğini sorduğunuzda aklına ilk olarak filmin afişi gelecektir. O afiş filme asıl giriş biletidir çünkü. Onu heyecanlandıran, meraklandıran, ona film hakkında ipuçları veren bir aracıdır ve hakikaten çok çok mühim bir şeydir. Okan Bayülgen bir röportajında "Çocukken sürekli tv izlemek istiyordum. Hiçbir programı kaçırmıyordum, hatta yayın olmaıdğında bile o çıkan dairenin renklerine, yazılarına bakıyordum saatlerce. Şimdi bile sırayla söyleyebilirim hangi renklerin alt alta kullanıldığını" demişti. Benzer bir hissiyat keisnlikle. Ve ağızda bıraktığı tad paha biçilemez. Bunu belki de son olarak '90 larda çocuk olanlar' yaşayabildi. İnternetten sonrası bilgi bombardımanı, hız, görmezden gelinen onca ayrıntı ve unutmak, hatırlayamamak demekti çünkü... Az önce Mehmet Ali Alabora'nın oynadığı reklamda söyleidği gibi "Unutmak: Çağımızın en yaygın hastalığı!" Ya da böyle bir şey diyordu. Bu durum hayatımızın bir çok alanına sirayet etmiş bulunuyor maalesef. "Nerede o eski bayramlar?", "Nerede o eski aşklar?" falan falan... Nerede? Yaşayabileceğin en güzel bayramı çoktan yaşadın belki de. Hayatının aşkıyla karşılaştın çoktan. Gördün, sevdin, ayrıldın, bitti. Yoluna devam etmen gerek çünkü... Durmak yok! Durursan düşersin. İleri, hep ileri! Arkana bakma. Geçmiş pişmanlıktan başka bir şey anlatmaz sana. (Neden acaba? Hakkını vererek yaşayamadığın için olmasın?) İşinden mi kovuldun? Daha iyisini bulursun. Sevgilinden mi ayrıldın? Daha güzelini/ yakışıklısını bulursun. Düşünme geçmişi. Geçmiş geçmişte kaldı. Hatırlama bile. Önemseme! Sadece unut.

Biz gene de unutmayı, üstünkörü yaşamayı ve detaysızlığı boykot ediyor; ilgi ve alakayı hak eden her meseleyi en derin ayrıntısına kadar incelemeyi şiar ediniyoruz. Varsın arkadan koşanlar bir omuz atıp geçsinler bizi. Bulunduğumuz yer güzel, kanımın damarlarımda sakince dolaşması güzel, kalbimin ağrımaması şahane! Ve sinema, hakikaten sevilmeye, ilgiye değer bir sanat... İzlediğiniz hiç bir filmi, kesinlikle, tamamen unutmamanızı öneriyorum. Hepsinden bir parça alabilirseniz, o sakinliğin, dinginliğin verdiği huzuru hissedebilirseniz hayattan , gerçekten, keyif almaya başladığınızı hissedeceksiniz.
Daha dikkatli bakmalı, daha yakından... Önemli olan her şeye.

Bu bağlamda, bir sonraki postta önce 'The Graduate' filminin afişini detaylı olarak inceleyeceğim. Sonrasında da gelmiş geçmiş (bu kalıbı gerçekten hiç sevmiyorum) en başarılı film afişlerini sizlerle paylaşacağım.
Görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın.

duvarına asarsın vol 2

2009-11-26T13:19:00.002+02:00

Dikkatinizi çekeceğine inandığım 40 kadar duvarkağıdı buldum. Üşenmeyip paylaşayım istedim. Buyrun; www.animhut.com/freebies/wallpaper/best-wallpapers-of-2009//

damdanakan'la pop akşamı

2009-11-25T15:52:00.005+02:00

Bu akşam 6 da, İtüsözlük radyosunda. "Popçular İçeri!"
http://radyo.itusozluk.net/index.php

duvarına asarsın

2009-11-24T23:55:00.002+02:00

Çok şairane bir başlıkla girdim olaya ama korkmayın hemen. Duvarımıza kağıt bitmiş diyen arkadaşlara bir iyilikte bulunayım. İşte seksenin üzerinde (seksen bir tane) duvar kağıdı. Pek üstdüzey bir toplama değil ama enteresan şeyler var.

http://www.webdesignbooth.com/80-absolutely-beautiful-dual-screen-wallpapers/

Kendime not: Oha lan, kız blogu olacaktı hani ?!

slavoj zizek istanbul'da

2009-11-24T22:10:00.005+02:00

Dünyaca ünlü Sloven Marksist sosyolog, filozof ve kültür eleştirmeni Slavoj Zizek önümüzde hafta Boğaziçi Üniversitesi güney kampüsünde bir konferans vermek üzere İstanbul'a geliyor.

Konferans iki gün sürüyor. Konferans programı şu şekilde açıklanmış:

3 Aralık Perşembe:
13.00- 15.00 - Slavoj Zizek "Post-ideolojik Dünyada İdeoloji: Hollywood"
15.30- 17.30 - Slavoj Zizek ile tartışma ve soru cevap

4 Aralık Cuma:
Post- İdeolojik Dünyada İdeoloji: İsrail- Filistin Sorunu

10.00- 12.00- Yerel Melek (Local Angel) / Belgesel (70 dk)
Yönetmen Udi Aloni ile soru cevap.

14.00- 16.30 - Bağışlamak (Forgiveness) / Film (110 dk)
Yönetmen Udi Aloni ile soru cevap.

17.00- 18.30- Tartışma
Slavoj Zizek, Udi Aloni

Boğaziçi Üniversitesi, Güney Kampüs, Büyük Toplantı Salonu

Önemli not: Reservasyonlar dolmuş fakat şansınızı zorlamak isteyebilirsiniz gene de. Alternatif çareler düşünmüyor dağiliz.

gece gündüz

2009-11-24T12:47:00.002+02:00

http://wvs.topleftpixel.com/flash/cntower_timelapse.swf

bunları biliyor muydunuz? tarzı yazı

2009-11-24T01:28:00.012+02:00

Evet, öyle bilimsel, o kadar acayip (o kadar da acayip olmayabilir) şeyler söyleyeceğim ki şimdi ağzınız açık kalacak. Çok şaşırmasanız da fazladan bir şeyler öğrenmiş olacak, her şekilde kara geçeceksiniz. Sizin için çalışıyorum. Aydandanakan, blogculukta kalitenin adresi. İşimi ciddiye alıyorum.

Bakalım neymiş bu 'interesting scientific facts' ler:

-Işığın güneş yüzeyinden dünyaya ulaşması 8 dakika 17 saniye sürüyormuş.

-Şu anda dünya üzerinde yaşamını sürdüren insanlar, zamanın başlangıcından beri dünyayı ziyaret edip giden bütün insan topluluğu içinde yüzde onluk bir dilimi kapsıyormuş. Yani baya kalabalığız. Geometrik çoğalıyoruz.

-Dünyada her sene irili ufaklı, yaklaşık bir milyon deprem oluyormuş.

-Her yıl, yıldırım çarpmasından yaklaşık bin kişi hayatını kaybediyormuş.

-İnsanda konaklayan tenyalar, boyları 22.9 m oluncaya kadar büyüyebiliyorlarmış.

-Dünya, güneş ve ay aynı yaştalarmış. Her biri 4.56 milyar yaşındaymış.

-Güneşin çapı bir inç olsaymış, ona en yakın yıldız 450 mil uzaklıkta olacakmış. (Var gerisini sen hesap et!)

-Astronotlar geğiremiyorlarmış. Midelerinde sıvıyı gazdan ayıracak yerçekimi kuvveti yokmuş çünkü.

-DNA kavramı tarihte ilk kez 1869 da Swiss Friedrich Mieschler tarafından ortaya atılmış.

-Termometreyi 1607 senesinde Galileo icat etmiş. (Ateşimizi ölçsün!)

-Dinamit i de 1866 da Alfred Nobel icat etmiş.

-Wilhelm Rontgen x-ray i keşfederek fizik alanında, verilen ilk nobel ödülünü kazanmış.

-İlk şarabı da Mısırlılar yapmış. İsadan önce 2300...

-Bir domuzun orgazmı yarım saat sürüyormuş. (Domuz gribiyle geçebilen bir şey olsaydı ehe. Sustum.)

-İnsan vücudundaki damarları ucuca ekleyince 60 mil yol gidiyormuşsun. Buradan köye gidiyor değil mi?

-Bir kan hücresi, 60 saniyede, bildiğin bir dakikada bütün vücudumuzu boydan boya dolaşıyormuş..

-2010 a kadar yeryüzündeki bitki türlerinin çeyreği yok olma tehlikesiyle yüzyüze gelecekmiş. (Cingıl bels, cingıl bels!)

-Evrende yaklaşık 100 milyar galaksi bulunuyormuş.

-Bir çok mikrop konağından diğer canlıya el sıkışmayla geçiyormuş. Öpüşmeyle değil. (Öpüşün!)

-İnsan derisinde yaşayan canlı organizma sayısı, dünya üzerinde yaşayan insan sayısından fazlaymış.

-Koalalar günün 22 saatini uyuyarak geçiriyorlarmış.

-Erkekler bir saniyede bin, bir günde 86 milyon sperm üretiyorlarmış.

-Her 2000 bebekten biri ağzında dişle doğuyormuş. Tabi bildiğin Saba Tümer tarzı 32 adet porselen setiyle değil; tek tük bir ya da iki dişle. Korkulacak bir şey yok.

-Işık hızında hareket etsen bile en yakın galaksiye ulaşman 2 milyon yılı buluyormuş. (Uzaktaki yakınlarımız!)

-Siyah Mamba yılanı tarafından ısırılırsanız yüzde 95 ölüyormuşsunuz. Aklınızda bulunsun.

-'The Black Death' 14. yüzyılda tam tamına 75 milyon insanın ölümüne sebep olmuş. Fareler üzerindeki pirelerle taşınıyormuş bu hastalık. Bu 'The black death' dediği de büyük veba salgını. Şu anda farkettim.

-Bir köpeğin koku alma duyusu bizimkinden 1000 defa daha hassasmış.

-Kasırga felaketinden ölenlerin %90 ı maalesef boğularak ölüyormuş.

-Samanyolundaki her yıldızı bir tuz tanesi gibi düşünürsek, bu tuz taneleriyle olimpik havuz büyüklüğündeki bir alanı ağzına kadar doldurabilirmişiz.

-1930 larda uzay boşluğuna gönderdiğimiz ilk radyo yayınları şu zaman kadar 100,000 yıldızı geçmiş bulunuyormuş.

Hepsi ve daha fazlası için; http://zarius.com/archives/2006/04/20/100-interesting-science-facts/

Sizler için bir çoğunu türkçeye çevirdim. Umarım keyif almışsınızdır. Bilimin ışığı yoldaşınız olsun sayın ilim ve fen aşıkları. Sağlıcakla kalın.

kötü kızlar

2009-11-23T13:54:00.010+02:00

Amerikalı sanatçı Jeffrey Thomas yemiyor içmiyor, şu disney karakterlerini ve dahi masal kahramanı helal süt emmiş, anasının dizinin dibinden ayrılmayan, pencere önünde oturup münasip bir kısmet bekleyen akça pakça, temizlik, doğruluk timsali bütün kadınları nasıl yaparım da lanet, nemrut, şeytanın sol bacağı, kompleksli, karanlık, gotik, çekoslovak karakterlere dönüştürürüm diye düşünüyor. Düşünmekle kalmayıp işi eyleme döküyor. Pambık prenses inden tut, harikalar diyarındaki zavallı alice e, pokahantes e ve dahi deniz kızı alias a kadar bir dolu masum kadınceğizi alıp her halinden "senin ağzını yüzünü sikerim orospu çocuğu" dediği gün gibi açık enteresan karakterler yaratıyor.
Yırtılan elbiseler mi dersiniz, suratta seksi, tehlikeli bir ifade, dişler sarı, vampir dişi, ellerinde cinayet silahları, bizim bildiğimizden çok farklı hallerde çıkıyorlar karşımıza çok sevgili masal kahramanları.
Burada bir kaç örnek paylaşacağım. Öncesi, sonrası şeklinde. Karakterlerin geçirdiği evrimi daha iyi görebilmek için. Tüylerimiz diken diken olacak. Gerisine de sanatçımıza saygımızdan (sanata saygı, artı rep!) vereceğim deviantart linkinden ulaşabilirsiniz. Ahanda veriyorum: http://jeftoon01.deviantart.com/art/Twisted-Princess-Aurora-117711730

Pocahantes:

Pamuk Prenses:

Cinderella:

Jasmine:

Sleeping Beauty:

dünyanın en kötü şarkısı

2009-11-22T23:00:00.001+02:00

Nette gezinirken böyle bir başlık gözüme çarptı. Yani tam olarak böyle değil elbette. Haberin asıl başlığı "‘The Most Unwanted Song’ Scientifically Composed". Peki...

İngilizce metinden bir kaç satır çevirecek olursak; besteci Dave Soldier ve sanatçı Komar & Melamid merak etmişler, bir internet sitesi oluşturmuşlar ve siteyi ziyaret eden herkese duymaktan en fazla rahatsız oldukları sesleri, müzik türlerini, şarkı sözlerini vs sormuşlar. Oluşturulan havuzda toplanan veriler ışığında da bilimsel olarak 'tüm zamanların en kötü şarkısı'nı bestelemişler.

Şarkı yirmi ik dakikaymış. Tubas, banjo gibi enstrümanların yanında politik sloganlar, reklam cingılları (jingle) ve kovboy sözleri kullanılmış. Bunu da sanırım çevirmeye üşendiğim 'orchestral rock-band church-music' a uyarlamışlar ve birtakım şeytanlıklar daha yapmışlar.

Diyorlar ki bu adamlar (biri müzisyen diğeri sanatçı) dünya üzerinde yalnızca iki yüz kişi bu şarkıyı ya beğenir ya beğenmez. Bu işin oluru budur yani. İddialıyız. Davamıza aşığız, diyorlar.

"Gavur yapiyi" deyip geçemiyorum. "İşin gücün yok mu arkadaşım" a kadar allah ne verdiyse gitmek istiyorum ama eğleniyor arkadaşlar değil mi?

Şarkıyı yarısına kadar dinleyebildim. Cidden çok sinir bozucu. Size de dinlemenizi mutlaka tavsiye ediyorum ama. Sizce gerçekten dünyanın en kötü şarkısı bu olabilir mi? Aramızdan beğenen çıkacak mı? Cidden bu soruların cevabını çok merak ediyorum.

Serdarım Ortaçıma da selam ediyor, gözlerinden öpüyorum. Keşke ona da dinletebilsek bu şarkıyı. Sürrealistim benim,

Şarkıyı şu linkten dinleyebilirsiniz: http://www.wired.com/listening_post/2008/04/a-scientific-at/

Milletçe bu sektöre biz de bir el atmalıyız. Şu şarkıya "saykedelik la bu" deyip bağırlarına basmazlarsa, ben de bir şey bilmiyorum o vakit. Do you know The CanKan Brothers?

kayıt dışı ^1

2009-11-22T13:48:00.000+02:00

şimdi yazacaklarıma iyice kulak ver dinle. evet sen de. dinle dinle. okuduğunu kimse görmüyor. gizlice gözetle beni. her yazdığımı oku. işte böyle. aynen bu satırları okuduğun gibi. ne de olsa yazıyorum ben bunları buraya. okunmayı göze alıyorum demek ki, değil mi? oku bakalım. aydan mış. peh! kim la bu? ismi ne? cismi? biliyor musun? bence sen biliyorsun. çok iyi biliyorsun. sen de biliyorsun. sikeyim aydan ı. belki de yapmışsındır. ehehe ne komik değil mi? neresi komik? gülüyor musun bunlara? gülmüyorsun değil mi? gene yersiz bir şaka yaptım. allah cezamı versin. hakikaten kim lan bu aydan? nerden çıktı şimdi? şu anda gecenin bir vakti. allahın belası bilgisayarının ekranı şu anda kaç gösteriyor peki saati? saatin kaç? aç mısın? bence önce karnını doyur. heyecanlanıyorsun değil mi? gene ne yumurtlayacak? ha yok, çoktandır sesi çıkmıyordu. acaba ne? bana mı? yok canım. sana mı yoksa? köşedeki? sen kimsin? sence?kime yazıyo bu karı lan? off nerden çıktı hakikaten? sıkılmaya başladım. yeterince canımı sıktı. okumayı bırakıyorum. ahah bırak! bırakamadın değil mi? okuduğunu kimse, hatta egon bile görmez rahat ol. görse bile görmezden gelir. görmezden gelmek... korkma böyle üç noktalı kavramlar üzerinde durup kafanı sikmeyeceğim. üç nokta, beş nokta. bi şey söyleyeyim mi? kime ne yazdığımı, şu anda ben de bilmiyorum. zihnimde birden fazla resim oluştu. gözümün önünde bambaşka insanların yüzleri. kime tam olarak ne anlatacağımı kestirmem şu anda mümkün değil. ama biraz eğlenelim istiyorum. korkma isim, nick, telefon numarası, kimlik no falan vermiycem. sen ne anlarsan. bir nevi "okur eseri kendi zihnind baştan yaratıyor" yalnızlığa alışıyorum. kendimle konuşmya da alıştım. hatta kendimi sevmeye bile başladım biliyor musun? çok iyi kalpli bir insanım. bu sonradan kazanılabilen bir şey değil. ben şanslıyım. iyi kalpli doğduğum için. benim vicdanım sızlamıyor. geceleri yastığa başımı koyduğumda yalnızca özlemden, sitemimden ağlıyorum ben. vicdan yüküm yok. iyi bir şey değil mi? bir de haksızlıklara çok ağlıyorum. biliyorsun. başkaları nasıl yaşar bilmiyorum biliyor musun? yani herhangi biri. benden başka. nasıl yaşar? ne düşünür? davranışlarınıza, davranışlarına hala bir anlam veremiyorum. sende olan bende yok mesela. çok garip. senin canını ortaya koyacağın bir mesele hakkında ben bir dakika bile düşünmem. gene sıkıcı bir hal almaya başladı. bu monolog da. tartışmalarımız gibi. burada kesinlikle bir kaç kişiyi kastediyorum. benimle tartışmak sıkıcı değil mi? evet, siz de bana çok sıkıcı geliyorsunuz. kendinize olan güveniniz, yüksek fikirleriniz, alçakgönüllüğünüz, bilginiz... hiçbiri beni kendimden geçiremiyor. tam olarak teslim olmuyorum size. taparcasına hayranlık beslemiyorum. bazen gülüyorum. salak diyorum. ne demek istediğinin kendi bile farkında değil. bana ne? ben kim oluyorum. pff sıkıldım.size, sana, yok en çok sana, belki de sana söylemek istediğim o kadar çok şey var ki. "kendini hiç anlatmıyosun bıybıy" eder dururdun(uz). al anlatıyorum. dinle bakalım. bunu sen istedin. bu konuda beni en fazla yüreklendiren bir dolu yazara, çizere, karikatüriste, müzisyene en çok david gilmour a, dostoyevski ye, bu isimleri hava atmak için söylemiyorum, çok içten bi şekilde, var ya, teşekkür ediyorum lan. beni yüreklendirdiler. çok pis. belki de okumayacaksın bunları. ama kesin biri söyler değil mi? "aa damdanakan ne yazmış?" sik yazmış. sana ne godoş. sen kendi işine bak. "aydan ne yazmış"mış. belki de hakikaten önemsemiyorlar mı lan? yok be, onlar herkesi önemser. iyi ki varlar. bu dedikoducu, laf taşıyan böcekler de olmasa kendimizi insan gibi hissedemeyeceğiz. sikikler. hiç sevmiyorum onları. ama gene de lazımlar. hepsinin ağzına sıçayım. ne çok gereksizlik var. sen kendine bak. sensiz gereksiz. aa yok sensin. seni küçümsüyorum! siktir git. kendini küçümse. annem girdi içeri. "hayırdır?" diyor. başımdan savmam lazım. az önce bu yazıyı da silecekmişim gibi bir hisse kapıldım. umarım silmem. hayrını şerrini bilemiycem. biliyor musun, ben bilmiyorum. nedenini yani, bir şey beni kemiriyor epeydir. böyle bir akıl hastalığı gibi, ne bileyim. yataklara düşüren bir şey. ama aslında daha mutlu da bir insan oldum. ama içim sizliyor sürekli. bu his geçmiyor. neye bozulmuşumdur sence bu kadar? aşk acısı mı? ben aşk acısı çektim. bak aşk acısı çektiğinde şöyle şeyler yazarsın:yüzüme, bütün benliğimi delip geçecek denli ateşli bir isyanla, kendini daha önce kimseye açmamış bir hevesle, meraklı, önemseyen o kocaman, o simsiyah gözleri ölesiye özlüyorum. yaşadığımı yalnızca o gözler tenimde gezinirken hissedebilirim çünkü. yansımamı yalnızca o gözlerde görürsem varolduğuma inanabilirim.yağmurlar yağsınyüzüme... bak, bunu ben yazmışım. bir sene önce. böyle şeyler de hissettim ama yok değil ya. aşk acısı değil. öfke nöbeti. olabilir aslında. haksızlığa uğradığımı da düşünüyorum. ee tabi herkes düşünüyor. herkesten, her şeyden, ıyk tiksiniyoruz. x generation. allah belamızı versin. ne var lan? neden tiksiniyorsun bu kadar? bok mu var? allahım anlamıyorum ya. birisi çok kibirli, beriki burnundan kıl aldırmaz. lan bi durun! allahaşkınıza bir durun. kibrinize sıçayım ya, ne burnu, hangi kıl? off aman devam edin. ama şunu bilin kuzum. çok başka evrenler var ye zamanın kırılması falan. paralel evrenler. var bunlar. karadelikler de var. transfer olabiliyorusn yani bir öteki aleme. o kadar da zor değil hem bu. astronomik bir olay değil. kişilikleriniz ne kadar farklı olabilir ki birbirinden. empatiymiş. empati, empati... bütün kavramların içi boşaldı. empatinin kralını da sen yap. allah da senin cezanı versin. bir daha da empati dersem siksinler beni.hiç bir iddiam yok. suçlu olan benim. çok şey var lan içimde. o kadar boş ki. sizinle konuşurken kendimi çok boş hissediyorum. kendime acıyorum. aklıma geldiğinde, ağladığımda, birine anlattığımda kendime dışardan bakıyor ve irkiliyorum. acıyorum kendime. aşağılık, diyorum. ne kadar da düştün! ölmek istiyorum oracıkta. hiçbir şeyi yakıştıramıyorum kendime. ne hüznü, ne sevinci. hiçbirine gerek yok. herkes yaşamaya devam ediiyor. lütfen sen de sakin ol. olmuyorum. var mı? olmuyorum. sikeyim, olmuyorum işte. ne yapacaksınız? susturmaya gücünüz yetiyor mu? ee susturun o zaman. gerzekler! çoğunuzdan zekiyim. bunu görüyorsunuz. lanetlediniz beni belki de. tüm bu kininiz o yüzden. bu giriden sonra, bak, sakın ha, o açıklamalardan birini görmek istemiyorum herhangi bir şekilde. istemiyorum işte. yeteri kadar boş açıklama duydum. off beynimi doldurdunuz bunlarla. ne kadar boş, ne kadar bayağı işler! size acıdığım oluyor. ufacık varlıklarınızın farkında bile değilsiniz. gene yazıcam. inan ki yine yazıcam. siz orada ben burada oldukça. ben gene yazıcam.

selam olsun dört bir yana merhaba

2009-11-20T23:06:00.000+02:00

aradan bir seneden uzun bir zaman geçmiş. epey olmuş. bugün aklıma düştü bu blog. "keşke boşlamasaymışım bu kadar" dedim. bilmiyorum takip eden var mı ama herkesin okuyamaması da apayrı bir güzellik aslında...
yani ki ben gene geldim. tekrar geldim. burdayım. hayrolsun.

angelica

2008-09-10T04:58:00.000+03:00

Yüzüme, bütün benliğimi delip geçecek denli ateşli bir isyanla, kendini daha önce kimseye açmamış bir hevesle, meraklı, önemseyen o kocaman, o simsiyah gözleri ölesiye özlüyorum. Yaşadığımı yalnızca o gözler tenimde gezinirken hissedebilirim çünkü. Yansımamı yalnızca o gözlerde görürsem varolduğuma inanabilirim.

Yağmurlar yağsın
Yüzüme...

the hole in me =)(=

2008-09-02T02:58:00.001+03:00

Gecenin bu saatinde, kendimi avutmak için giriştiğim onca uğraştan sonra, zihnimin derinliklerinden "unutuşun tunç kapısını" zorlayıp da "Ayazağa günlerim" geldi aklıma. Sabahalara kadar bilgisayar başında dikilişim (ve evet, tam da şarkısı çalıyor şu anda. Çamur- Bu Aşkın Izdırıbanı...), günün ilk ışıklarının aralık kızıl perdemin gözeneklerinden bilgisayarımın ekranına süzülüşü (bugün ayın kaçı?), her sabah bir sonraki gün derslere gireceğime dair kendime söylediğim onca plastik yalan ve ertesi sabaha tekrar tekrar sözümde duramayışlarım. Umutlarım...Her şeye rağmen. Kızkardeşimle eve ilk taşındığımız günün akşamı yaşadığımız "ortak" özgürlük ve tek başınalığın verdiği hafif kendini bir halt sanma hali. Annemler evden ayrılır ayrılmaz bir sigara yakmıştım mesela (Bir seneden uzun zamandır sigara içiyormuşum demek ki...), küllük olmadığı için çay tabağına dökmüştüm küllerimi ve uzun süre de böyle devam etmişti bu. Annem aylar sonra acıyıp plastik, abuk bir küllük "hediye etmişti" bana. İlk hafta internet olmadığı ve televizyonumuz çalışmadığı için kızkardeşimin lise arkadaşına taşınmıştık. Sonra internet gelince sıra kavgaları başlamıştı. "Kasım" gelmişti sonra. Tüm senemin nasıl geçeceğini, daha bir önceki sene bitmeden gözüme gözüme sokmuştu "-sizliğimi". Çok iyi hatırlıyorum. Sence o zaman başka biri miydim? Şu halimden çok mu farklıydı, sigaramı evimizin yegane küllüğüne silkişim bile farklı mıydı? Bunları konuşmak gereksiz, O kadarını hatırlamıyorum da hem. Nadiren uğradığım okuldan eve dönüşlerimde sıra sıra izlediğim kaldırım taşarı. Onlara bakarken neler düşünüyordum acaba? Çoğunlukla bambaşka isimler geçiyordu aklımdan büyük ihtimalle. İçim sıkılıyordu, o ıslak asfalta yapıştırmak istiyordum bütün bedenimi. O istikrarlı suskunluğuma inat, tüm kıvrımlarını matkap deliciliğindeki ısrarlarıyla deliyordu kelimelerim beynimin. "Aklım acıyordu." Aklım düşmüştü yerlere, gururumun elleri uzanamıyordu yere dökülüp saçılmış onca kırık düşünceyi toplamaya. Özlüyordum... Çok açık, çok özlüyordum. Dinlediğim, yüreğime, zihnime kazıdığım onca melodiyi tek bir isme adadığım, ismini gecenin en alacakaranlığında kutsadığım, eksik varlığıyla sabahlara kadar ağlaştığım oldu. Biliyor musun, kırıntılarını hala hissedebiliyorum olmazının. Hala konuşuyorum onunla. "Sana aşık olmak üzereydim." Bunun farkına ben de çok geç vardım kesinlikle. Dışarıdan nasıl göründüğümü bilemiyorum. Hiç kimse gibi görünmeye de çalışmıyorum. Bazı şeyleri saklamaya çalıştığım doğru. Mesela gerçekten "çok yalnız bir insan" olduğum gerçeğini köşe bucak kaçırdım insanların meraklı gözlerinden. (Bak sana neler biriktirdim içimde) Yalnızlığım, benim en büyük mahremimdi. Aşk nedir bilmiyordum ve uğruna yapılan hiçbir tanım beni tatmin etmedi. Ta ki kendi tanımımı yapana kadar: "Aşk yalnızlıktı" be. Sen benim yalnızlığımdın. Mahremimdin. Ne elim değdi eline, ne nefesini hissettim yüzümde. Gerçek yüzünü hiçbir zaman göremedim. Seni tanımaya fırsat bulamadım hiç. Oradaydın, yalnızca orada. Görünce anladım, sonra bıraktım. Uçtun gittin ellerimden daha dokunamadan. Yalnızlığıma en çok benzeyen yüzdü seninki. Belki sırf bu yüzden "Sana aşık olmak üzereydim ben." Bir defa daha görebilseydim yüzünü, belki...

Bir türlü alışılamayan bahar yağmurları. Cümleler kendi kendini noktalıyorlar bazen...

Panikatak!

2008-09-02T02:56:00.001+03:00

Hakikaten tuhaf bir haldeyim. Sabah(!) her zamanki gibi çok geç kalktım. Sanırım uyanır uyanmaz tansiyonum düştü, zaten bi süre yastıktan kaldıramadım kafamı. Acilen giyinip çıkmam gerekiyordu, kahvaltı namına iki parça börek yarım bardak çayla idare etmeye çalıştım. Kahvaltı esnasında "gürültü olsun" diye açtığım tv den yükselen "yol arkadaşım, nerdesin?" nidalarını duymamla istemsiz şekilde ağlamaya başlamam bir oldu. Yani az çok alışkınım bu tarz dengesizliklerime ama şarkıyı bu kadar ağır hissediyo olmam, sözlerinin içimi bu kadar acıtıyo olması hiç de normal değildi. (benim için bile) Şarkı bitene kadar ağladım, sonra da gittim yüzümü yıkadım. Neden ağladığımı, sinirlerimi neyin bukadar yıpratmış olabileceğini, hayatımın mevcut seyrini beğenip beğenmediğimi bir an olsun sorgulamadım bile onca duygu selinin üstüne. "Dengesizsin kızım!" deyip geçmişimdir muhtemelen, onu da çok hatırlamıyorum şimdi. Bilinçaltımın karanlık mahzenlerine hapsetmişim anında. Hiç acımamışım valla.

Neredeyse günlerdir doğru düzgün taranmamış saçlarımla attım kendimi yollara. Otobüse binmeden bir adet Uykusuz, bir adet şişe su, iki adet "kumanda pili" aldım. Dergi ve su şişesini koltuğumun altına (Mizah dergilerine, özensizce katlayıp koltuğumun altına saklamak suretiyle "yasak yayın" muamelesi yapmak hoşuma gidiyor çünkü.), pilleri pantolonumun sağ cebine yerleştirdim. Mp3 playerımı çalıştırmamıştım ama etrafta belli belirsiz bir melodi zihnimi baştan çıkarmaya açlışıyor gibiydi. Looney Tunes çizgifilmlerindeki güzel yemek kokularının kümelenip insan eli halini alması ve işaret parmağıyla obur kediyi yemeğin olduğu yere çağırması gibi. Gözlerimi kapadım, derin bir nefes aldım. Gözkapaklarım tekrar birbirinden uzaklaştığında önümde olanca şaşaasıyla bir adet "körüklü" İEET otobüsü durmakta, bir süredir durakta bekleşen yolcular, koskoca otobüste -nedense- yer bulamayacaklarını düşünmüş olmalılar ki çeşitli yerlerime irili ufaklı darbeler almaktaydım. "Bu durak..." diye düşündüm. "Yıllardır burada ve ben yıllardır bilmem kaç milyonuncu kez aynı yerden aynı otobüse biniyorum." Garipti... Gerçekten garipti. Sıkılmıştım o duraktan otobüse binmekten, çok sıkılmıştım. Üzerimdeki pantolonun sol bacağındaki o malum günden kalma kusmuk izi içimi ürpertiyordu bir yandan. Böyle bir aptallığı nasıl yapmıştım. Sinirlerime nasıl hakim olamamıştım. Yıllardır aynı yerden aynı otobüse binmekle bile bir alıp veremediği olan bir insandan çok da beklenemeyecek bir davranış değildi yaptığım elbette ama ne kadar aksini savunsam da dünya üzerindeki o devasa ego pastasından ben de payıma düşeni almış ve güzelce de mideye indirmiştim. Muhtemelen de en büyük dilimi kapmıştım. (Herkes öyle düşünür gerçi. Normal olanı bu.) Yapamam sanıyordum bir de. Cesaretimdi beni bu kadar şaşırtan esasında. Eğer malum eylemi gerçekleştirdikten sonra cep telefonumu -korkumdan- yakınıma bir yere koyup tv de tom&jerry yi izlemeye başlamasaydım içimde hayata dair hiç bir inancın kalmadığına kanaat getirebilirdim. Ama kendime çizdiğim bütün sınırları zorbaca aştıktan, kontrolümü bile bile kaybettikten sonra bile içimde "buraya ait" bir şeyler kıpraşmaya devam etmişti. Felanca acaba ne yaptı, midesi ne oldu? diye düşündüm ve numarayı çevirdim. Bilincim açıldığında bambaşka bir yerdeydim. O akşam eve de gitmemiştim. En alakasız biriyle, en gereksiz, ince bir konu hakkında gereksiz bir gevezeliğe girişmiştik. Kızkardeşimden öğrendiğim kadarıyla babam o akşam çok ağlamış. Duyduğumda bir şey farketmez sanmıştım ama yapamadım. Onlardan ayrı kalmaya dayanamayacaktım.Araya ne kadar uzun bir zaman girerdi bilmiyordum ama er geç eski suratsız, saldırgan, halinden hoşnutsuz aydandanakan olarak sofradaki yerimi alacaktım. Ömrümde oynadığım en sevimsiz rol.

Ve hiç bir yere ait hissedememk kesinlikle dünyanın en büyük trajedisi.

Daha da yazmak istemiyorum işte.

uzak

2008-05-27T05:09:00.000+03:00

ilk aşkıma rastladım yıllar sonra beyoğlunda tünelde. koyun çobanıydı o, sokak şarkıcısı olmuş. valla bakışı, duruşu hiç değişmemiş. üzerinde aynı paçavra, yeşil renk kazağı. kolları gene kısa gelmiş. onu ilk, pikniğe giderken yolumuzu kaybettiğimizde arabanın camının arkasından görmüştüm. şimdi arada cam falan da yok tabi. gideyim yanına oturayım, ne söylüyo azıcık dinleyeyim dedim. cesaret edemedim, yürüdüm geçtim. ömrüm boyunca aşka ancak bu kadar yakın olabildim ben işte. neyse...

insomniac müdürüm, afedersin!

2008-05-22T06:41:00.001+03:00

00:00 -" Yok lan, bu gece kesin erken yatıcam. Uykum da geldi yavaştan zaten. Hem çalışasım da yok. Yarın son gün, mecbur çalışıcaz, son gün. Yatar uyurum güzelce bu gece. Oh! "

01:00 -" Anam, 1 olmuş saat. Ama hala uykum var. Bir saat geç uyuyayım, ne olacak ki? Çok uyumak iyi bi şey değil ki hem. Öyle tabi."

02.00 -"Hadi artık, yavaş yavaş kalkayım ben. Dur, önce son bir sigara. "

03.00 -" Yeter lan, saat 3 olmuş. Yatıyorum ben. (Akabinde msnde ahbaplara iyi geceler, dilenir. Bilimum gubidik smileylar kullanılarak uzun bir vedalaşma yaşanır) Msni kapattım, günlüğe de son kez bakayım hele, yazdıklarıma yorum yapan olmuş mu? Yok, lan kimse de sklememiş. Peki. Bi sigara daha... pos un hangi albümünü dinlesem. "Remedy Lane" iyi gider. Hadi bakalım."

04.00 -"Uyuyamıyorum lan. Dur bi sigara daha yakayım. Bir günde final mi çalışılır, hay kafama sıçayım. Ne b.k yiycem ben yarın uykusuz uykusuz? Allahım, neydi günahım? Ağh, gözlerim yanıyo ama uyuyamıyorum lan. Yaşamak bu olmasa gerenk. Foruma bakayım. Bi gelişme yok. Sesine gurban olduğumun daniel i. Beni hayata bağlayan tek şey lan. Yazık bana. Tabi tabi."

05.00 -" Sabah ezanını da çıkardık aradan. Of, başım çatlıyo. Dışarda güzel bi gün doğuyor gibi. Bana mı doğuyo arkadaşım, bana ne ya? Ne b.k yiycem ben yarın, onun derdine düşmüşüm. Neyse "No Stress", midem rahatsız zaten. Abuk sabuk sinyaller veriyo ayarsız organ. Bir de onunla uğraşıcaz. Kuşlar falan ötüşüyo dışarda lan. Ne güzel."

06.00 -"Uykuuuuu...Yeter, uyumak istiyorum. Millet kalktı, işine gücüne gidiyor. Sokaktan geçen arabaları duyuyorum, insanların konuşmalarını. Ben daha uyumadım lan. Cama çıkıp küfredicem hepsine. Sonra da camdan aşağı atıcam kendimi. Gene söylüyorum, hep söylüyorum; yaşamak bu değil, bu olmamalı!"

......

15.00 -"Ha s.ktir, gene öküz gibi uyumuşum. Gün bitti lan. Neyse kampüse koşturayım. Anam, karnım da aç. Of ulan. Anne nerdesin?"

...adsız özlem...

2008-05-15T19:38:00.000+03:00

iki kişi gecenin bi yarısı karşılıklı oturmuş, konuşmadan bekliyorlar. ikisinin de kulağında kulaklık, belki aynı belki de bambaşka şarkılar dinliyorlar. ama ikisi de ötekinin ne dinlediğini bilmiyor. aniden göz göze gelip gülümsüyorlar. ikisi de sevdikleri bir şarkının belki de en sevdiği yerini dinliyor. gözlerini birbirinden ayırmıyorlar. usulca birbirini süzüyorlar, akabinde tekrar tekrar göz göze geliyorlar. kesinlikle konuşmuyorlar. içinden neler demek geçiyor ama susuyorlar. oda çok karanlık. gün tam da doğmak üzere. birbirlerini nasıl bu kadar açık ayırdebildiklerine şaşırıyorlar. tekrar göz göze geliyorlar, tek rar tekrar... her seferinde gülümsüyorlar. tarifsiz bir huzur kaplıyor içlerini. buradasın! nasılsın? gidecek misin? hayır, bu gece burada kalacağım. yanında! gözleri ne çok şey söylüyor. beni aldattın diyor, mesela. biliyorum, diyor. peki, neden buradasın? bilmiyorum! diyor. bilemez. bu gerçek mi? diyor. gerçek olmasını umuyoruz diyor çocuk çocuk parlayan gözler. kesinlikle çok güzeller. bu gözler sana ait olamaz, diyor. gülüyorlar. gözlerini birbirinden ayıramaz oluyorlar artık. durmamacasına konuşmaya başlıyorlar. beni aldattın! biliyorum! neden buradasın? bu gece, neden buradasın! öyle istiyorum! gözlerin çok güzel! gözlerin sana ait olamaz. gözlerin şimdi yıldızlar kadar uzak, bir o kadar güzel. nasılsın? diyor. garip! tarifsiz. ama iyiyim, diyor. ne dinliyorsun? cevap gelmiyor. şarkılar konuşmaya devam ediyor. şarkılarla konuşmaya devam ediyorlar. güneş doğacak, diyor. bırak doğsun! gidecek misin? evet! gitme, demiyor. burada mısın? evet. kalma! bu kadar çok sigara içme, diyor.peki! uyumayacak mısın? hayır! ayağına bişey giymemişsin, hasta olacaksın. çoraplarını giyiyor. neden bunları söylüyor? bilemiyor. nasılsın? karışık, daha da karışık. anlıyorum, diyor. şarkın bitmedi mi?

şarkı bitiyor. odada yalnızdır. güneş doğuyor, yıldızlar yitiyor. gidiyor. gözleri kayboluyor.

günaydın...

Yanılgı...

2008-05-14T03:25:00.000+03:00

---alıntıdır---

yanılgı çok tatlı bir tuzaktır efendim. kendimizi kandırmanın en efendice yoludur. görmemek, duymamak, bilmezden gelmektir. annem hep erkekler konusunda yanıldıgımı söylerdi misal bana. ben ona hep, "ne biliyim anne ya, alınlarında mı yazıyo mal oldukları" filan derdim. annem de bana, bir kızılderili bilgeliğinde, "yazıyo tabi, sen okumak istemiyorsun" derdi. işte yanılgı böyle bişeydir. bile bile ladestir. sürekli uçurumlardan düşmek için çelme takılmayı bekleyen bir koyun olmak, dünayı en saf gözlerle izlemek, sonunda ise hep "lan ne salakmışım be!!" diye diye, kendi kuyruğunu ısırmaktır.

yanılanın en büyük düşmanı kendisidir. o tüm dünyayı, insanları, varoluşu, görmek istediği gibi gören, onlara mistik, kutsal, temiz anlamlar yükleyen, bir nevi hayalperest, bir nevi meczuptur. ona laf anlatmak imkansızdır. en doğru bildiği şey, kafasında kurduğu gerçekliktir.

yanılgı dünyasında herşey, yanılanın bireysel iyiniyet yahut paronayaklık sürecinden geçirilerek şekillenir. o yüzden tek bir yanılgı diye bişey yoktur. yanılma, süreklilik ister. yanılmayı iyi bilen, ömrü boyunca yanılmaktan bıkıp usansa da dahi, onun için yanılmaktan öte çıkar bir yol yoktur.

---alıntıdır---

en sevdiğin kuş olur sonra da uçar gider

2008-04-22T02:30:00.001+03:00

gitmek istiyorum ben aslında. bi fırsat yarat benim için. uzaktaki yakınlarıma kart atarım. özlerim, bu sefer özlenirim de belki.

Biliyorsun gitmem gerek
Yollar bitmez düşünerek
İster sonuç de istersen sebep
Bu düğümü çözmem gerek

azad et artık beni. bu tutsaklık canıma yetti. bütün karanlıklarını ezberledim yalanların. dünya döner tek bir yana. aşk durdukça... bu sebepsizlik canıma yetti. kimsem olmadı çaresizliğimde işte. dönme benden yana. dönmeyin bana. arşınlayıp bütünce yeryüzünü ben tekrar gelirim.

Dolsun diye gün bir daha
Ben de döndüm tekrar sana (aşk durdukça)
Sönmek için yana yana

sönmek için yana yana. bu dalgalar çok insafsızlar. bu insanların yürekleri çalınmış gibi. bu gözler benim değil. hiçbiri benden yana bakmıyorlar. ben susuyorum. sustuklarım bir arpa boyu yol almıyorlar. ben susuyorum. sustuklarımla kalıyorum. sustuklarıma soruyorum. sustuklarıma soğuyorum. sustuklarımı da alıp gitmek istiyorum. olamıyor.

bu uzaklar artık beni istemiyor.

18 yaşından küçükleri üniversitenin kapısından içeri sokmasınlar...

2008-04-07T06:04:00.000+03:00

Yani, ne gerek var arkadaşım? Zaten bu kuzucukların dertleri başlarından aşkın. Ergenlik bunalımları bir yandan, karşı cinsle bir türlü kurulamayan iletişim/iletişimsizlik yüzünden bünyede tezahür eden bir "düz duvara tırmanma" hali diğer yandan. Olmaz Rambo, yapma Rambo, etme Rambo... Dil zaten pabuç kadar, gelen vurmuş, giden vurmuş afedersin İstanbul'a gelene zaten. "İstanbul nerede?" "Gösterelim, anam." Tıkıyosunuz bu gencecik bedenleri bir de izbe yurt odalarına, koyuyosun önüne bi laptop, soluğu kadar yakınına "hemcinsi" bir oda arkadaşı. Çocukların kafası karışıyor, efendim. Hırsını, sinirini nereden alacağını bilemiyor sonrasında. (Derslerle boğuşma kısmını atlıyorum, o ayrı bir tartışma mevzusu başlıbaşına. -sistematiğe gel- ) Salın şu sübyanları çayıra, çimene. Atsın bütün negatifini, bir sakinleşsin, karı kız derdiymiş, ana baba hasretiymiş, dersmiş( bak hala ders diyo), kılmış, yünmüş , tüymüş bir soyutlasınlar körpecik zihinlerini şu dünyevi dertlerden. Yazıktır! Acıyorum! Tiskiniyorum! Yemin ediyorum şu güzelim(!) üniversite hayatını dar ettiler bana, her yeri sarmış bunlar. Derslere giremiyorum, yemekhaneye gidip de iki lokma bir şey yiyemiyorum. Yeri geliyor boğazımdan geçmiyor, bit kadar boylarıyla sırtlamışlar hacimlerinin 3 de 1 i kadar, yükçe tahminim bu gerizekalılardan (pardon!) on kat daha ağır çantaları, omuzları düşmüş, gözler yerde jeton sırası beklerken görüyorum ben bunları, o lokmalar boğazıma düğümleniyor benim. Yani o esnada içlerinden biri gelse de böyle olanca çevikliği ve şerefsizliğiyle o sonradan suratlarını muhtemelen kratere çevirecek o sivilcelerinden birini yemeğime doğru nişan alarak patlatsa gıkım çıkmaz o anda. Sus pus olurum, adeta bir süt dökmüş kedi olurum o anda. Sevgi beklerim, ilgi bile beklerim ben bu çemçüklerden. Neyse! Bana bak, abartmışım da mubalağada gerçeküstücülüğe meyletmişim, insan bir uyarır. Ama kesin akıllarının bi köşesinde her zaman böyle bi planları vardır bu şerefsizlerin, kesin. Eminim ben bundan yani. Hatta kalıbımı bile basarım. Kuzum, o sivilceler gidecek, o "Children of Bodom" tişördü çıkartılacak, aklını alırım bak. Hele o suratlarındaki hafif kekremsi, alabildiğine (un mu?) ukala, o siterim ulan ejdadınızı ifadesi yok mu bunlarda? Arkadaşım, bak bana da yazık ya. Eridim bittim nicedir içten içe. Üniversitelerdeki -18 arkadaşlar akıllı olsun. Ay, bir de bakire olduklarını saklama çabası vardır bir çoğunda. Yok artık. Yuh! Suç mu yahu? Nedir bu üniversitenin kapısından içeri girer girmez bir ortam yapayım, kuul olayım, kız arkadaş bulayım, ense köküne yapışayım da yaz sonuna kadar bırakmayayım mentalitesi. Anlayan beri gelsin. Allah cezanızı versin. Sinirleniyorumi elimde değil. Of benim şarkım başladı. Başlarım girişine, gelişmesine ayrıyeten sonucuna. Allahlarından bulsunlar. Yakayım sigaramı da. OHH! Fikrimin ince gülüüüüüüüüü...

Not: Böyle de aniden duygulanırım işte. Ne hale goydun lan beni, Allahından bul inşallah Remzi...

Saygılar...

berrak sudaki kırmızı balık

2008-04-04T03:22:00.000+03:00

berrak sudaki kırmızı balık
sana canım demek için
canımdan bir parça ve ışıksız gecelerin
sessiz özgürlüklerini verdim
dışı sevda içi zindan değilim artık
gözlerimden süzen güvensizliği kuşkuyu
hiç bu renk bir sevgiyle yenmedim
ve güzelim sana sunduğum değerleri
karşılıkların içinde büyütmedim

O mahur beste çalar. Müjgan'la ben fenalaşırdık.

2008-04-03T04:13:00.001+03:00

"Sahi, geçen gün bekledim seni
Saza niye gelmedin?
Seni bilmem ama
Ben acayip gaza geldim.

Sonra...
Soda içtim, kaçtı."

"Hatırlamalı
Sevgiyle anmalı
Unutmamalı,
İncitmemeli
Uçan memeli
Kaçan memeli
Tutan memeli
Öbürü de gelmiş
Hani bana, hani bana demiş..."

Uyarı no 1: Bu bir "Kız blogu"dur, dolayısıyla her an bir melankoli rüzgarına kapılıp kendinizi yalnızlar rıhtımında kağıttan gemi yüzdürürken bulabilirsiniz.

Uyarı no2: Burada okuduklarınızdan yola çıkarak, lütfen, rica ediyorum yarın bir gün karşıma geçip de "Ya hacı, meğer senin iç dünyanda ne fırtınalar kopuyormuş da bizim haberimiz yokmuş. O bahsettiğin 'gözleri deniz kokan yarin' ben miyim lan yoksa? Ölümü gör doğru söyle, bak. Ben de sana karşı boş değilim, haberin olsun." tarzı göndermelerde bulunmayınız, fena olurum, rencide ederim, feci kalp kırarım. Biz burada racon kesmiyoruz, kafa kesiyoruz, taam mı?

Uyarı no 3: Bu blogda kızlar teklif etmez.

Uyarı no 4: Evet, o kadar canım sıkılıyor ve o kadar boş beleşim ki bunların hepsini oturup teker teker düşündüm.

Uyarı no 5: Bitse de gitsek.

Uyarı no 6: Aşk dediğin parayla olmaz, bizde sevda cüzdana konmaz.

Uyarı no 7: Al aşkını sok gözüne gözüne, görüşmeyelim güzelim. Üstüme gelme, alkollüyüm. İstemeden üzerim.

Uyarı no 8: Ulan İsmail! Ali Desidero vardı bir de.

ıNıNıN ıNıNıN ıNıNıN ıNıNıNıN ıNıNıN ıNıNıııNıııN

Tez zamanda görüşmek üzere efendiler...

Saygılar...

Hoşgeldim...

2008-04-02T19:23:00.000+03:00

Bu yazıyı sonra silebilirim, o nedenle kasmıyorum. Baba naber ya? Blog olayı da iyiymiş ha!