Bütün gün başkalarını düşündüm.
Uyudum, uyandım, oturdum, kalktım, koştum, durdum, göz kırptım, dudak büktüm, hızlandım, yavaşladım... Ve bütün gün başkalarını düşündüm.
En başta o kara leke. Geldi oturdu bilincimin üstüne. Bütün gün onu düşündüm. O'yu tırnakla ayırdım, ayırmadım, düşündüm.
Sait Faik i düşündüm, annesini düşündüm. Sevmeyen sevgilisini, ıslanmayan pardesüsünü...
Gauss u düşündüm. Eşi düşündüm.
Otobüse alınmayan kara çocukları düşündüm.
Mağrurları düşündüm: "Ne korunaklı bir hayat!"
Mağduriyeti mi düşündüm? (Mağdur muyum?)
Annemi düşündüm, babamı, kızkardeşimi düşündüm.
Sessiz insanlar geçti yanımdan
Hüznümü bozdurdum, sekiz etti.
Zihnimde bir türlü solamayan, eskimeyen fotoğrafı
Güzelleri düşündüm ayrı bir renk skalasında.
Olmazları düşündüm.
Yediyi aşamadım, sekizi düşündüm.
Oturdum, bütün gün başkalarını düşündüm.